‘Hij zei dat ze niet wilde dat haar familie het wist.’
Ook vertelde Sophie dat ze opdrachten via haar bureau had gefactureerd voor zijn bedrijf.
Een deel daarvan had ze daadwerkelijk uitgevoerd. Bij andere facturen had Daniel haar gevraagd algemene omschrijvingen te gebruiken.
‘Hij zei dat het boekhoudkundig zo moest.’
‘En wat gebeurde er met dat geld?’
Sophie aarzelde.
‘Een deel is doorgestort naar een rekening die hij me had opgegeven.’
De politie vroeg haar de administratie te bewaren en beschikbaar te stellen.
Daarmee ontstond een tweede onderzoekslijn, naar mogelijke financiële fraude.
Maar Sophie had nog een bericht op haar telefoon dat rechtstreeks over Mia ging.
Daniel had het vier dagen voor haar ziekenhuisopname gestuurd.
Ze gaat binnenkort begrijpen dat ze haar zaken niet meer alleen kan regelen. Daarna wordt alles makkelijker.
Sophie had destijds gedacht dat hij bedoelde dat Mia wegens haar zwangerschap tijdelijk minder zou werken.
Nu las ze de woorden anders.
En voor het eerst begon ook zij te begrijpen dat ze niet alleen had meegewerkt aan Daniels geheimen.
Ze was door hem gebruikt om die geheimen te beschermen.
Terwijl het onderzoek doorging, lag Mia nog altijd in het ziekenhuis.
Haar bloeddruk was inmiddels gestabiliseerd. De baby groeide goed, maar de gynaecoloog wilde haar langer observeren.
Op een rustige zondagochtend kwam haar oudere zus, Iris Bakker, op bezoek.
Iris was veertig, werkte als basisschooldirecteur in Delft en had Daniel nooit bijzonder vertrouwd.
Ze zette een tas met schone kleding naast het bed.
‘Je hoeft niet terug naar dat huis,’ zei ze.
Mia keek naar het dekentje dat over haar buik lag.
‘Ik heb daar zoveel jaren gewoond.’
‘Dat weet ik.’
‘De babykamer is klaar.’
Iris ging naast haar zitten.
‘Een kind heeft geen dure babykamer nodig. Ze heeft een veilige moeder nodig.’
Mia glimlachte verdrietig.
‘Ik heb hem zes jaar geloofd.’
‘Je hield van hem.’
‘Ik heb zelfs gedacht dat ik me moest verontschuldigen omdat ik zijn financiën wilde controleren.’
Iris pakte haar hand.
‘En nu?’
Mia keek naar haar zus.
‘Nu ga ik zorgen dat hij niet meer voor mij beslist.’
Diezelfde middag nam ze contact op met een familierechtadvocaat.
Ze liet haar zakelijke toegangsrechten controleren, veranderde wachtwoorden en trok bestaande machtigingen in voor zover dat nodig was.
De bank bevestigde dat Daniel geen zelfstandige bevoegdheid had om haar rekeningen te beheren.
Ook liet Mia via haar advocaat vastleggen dat alle communicatie over het huwelijk en de financiële afwikkeling voortaan schriftelijk moest verlopen.
Ze wilde niet meer met Daniel onderhandelen aan de keukentafel.
Niet meer tegenover iemand die zijn stem verhief zodra hij zijn zin niet kreeg.
De volgende onverwachte ontwikkeling kwam van Mark Verhoeven.
Hij meldde zich met zijn eigen advocaat bij de recherche.
Mark was tweeënveertig en bezat de andere helft van het vastgoedbedrijf.
Hij verklaarde dat hij lange tijd van Daniel had aangenomen dat de dubieuze betalingen zakelijke voorschotten waren.
Pas toen de accountant aanvullende stukken opeiste, had hij ingezien dat meerdere opdrachten onvoldoende onderbouwd waren.
‘Ik had eerder moeten ingrijpen,’ gaf hij toe.
De rechercheur vroeg waarom hij dat niet had gedaan.
Mark keek omlaag.
‘Omdat ik bang was dat ons bedrijf zou omvallen.’
Hij overhandigde interne e-mails, bankoverzichten en notulen van directievergaderingen.
Daaruit bleek dat Daniel al weken probeerde een aanvullende financiering te regelen.
In één e-mail aan Mark schreef hij dat Mia’s vermogen mogelijk uitkomst kon bieden.
Mark had daarop geantwoord dat daarvoor haar uitdrukkelijke toestemming nodig was.
Daniel had teruggeschreven:
Daar zorg ik voor.
Het bericht was bijna zes weken oud.
De bewijsstukken gaven de politie en de financiële onderzoekers een duidelijker beeld van Daniels motief.
Hij stond onder druk door zakelijke verliezen en verdachte transacties. Zijn vrouw weigerde haar vermogen beschikbaar te stellen en begon zelfstandig onderzoek te doen.
Vervolgens werd zij ernstig ziek, terwijl Daniel al voorbereidingen had getroffen om de communicatie over haar financiën naar zich toe te trekken.
De afzonderlijke feiten vormden nog geen definitief oordeel.
Maar samen waren ze moeilijk te negeren.
Tien dagen na Mia’s opname vond er opnieuw een spoedmoment plaats.
Ze voelde plotseling een scherpe pijn in haar onderbuik.
Aanvankelijk dacht ze dat de baby zich krachtig had gedraaid.
Maar kort daarna kwamen regelmatige weeën.
Een verpleegkundige waarschuwde de gynaecoloog.
Na onderzoek bleek dat de bevalling begonnen was.
Mia was bijna zesendertig weken zwanger.
‘We gaan u goed begeleiden,’ zei de gynaecoloog. ‘Uw dochter kan iets eerder komen dan gepland, maar we hebben hier alle voorzieningen om haar op te vangen.’
Mia kneep Iris’ hand fijn.
‘Ik ben nog niet klaar.’
Iris boog zich naar haar toe.
‘Je hoeft nergens klaar voor te zijn. Alleen ademhalen. De rest doen we samen.’
De bevalling duurde bijna negen uur.
Mia was uitgeput en bang, maar bleef aanspreekbaar. Iris week nauwelijks van haar zijde.
Om 21.43 uur werd een meisje geboren.
Ze woog 2.480 gram.
Een verloskundige legde haar heel even tegen Mia’s borst voordat het kinderteam haar onderzocht.
‘Daar is ze,’ fluisterde Iris.
Mia keek naar het kleine gezichtje.
De baby maakte een zacht, verontwaardigd geluid en bewoog haar vingers.
Mia begon te huilen.
Dit keer niet van angst.
‘Hallo, Noor,’ fluisterde ze.
De naam hadden Daniel en zij maanden eerder samen uitgekozen.
Even had Mia overwogen hem te veranderen.
Maar toen ze haar dochter zag, wist ze dat ze haar niet ook nog die naam wilde afnemen.
Noor was haar dochter.
Haar eigen persoon.
Niet het bewijs van een mislukt huwelijk.
En niet iets waarover Daniel het laatste woord mocht hebben.
Vanwege haar vroege geboorte werd Noor nog enkele dagen gecontroleerd op de neonatologie.
Ze had tijdelijk hulp nodig bij het drinken, maar ontwikkelde zich goed.
Mia bezocht haar zo vaak als ze kon.
Op de derde ochtend na de bevalling kreeg ze een brief van Daniels advocaat.
Daniel wilde geïnformeerd worden over de gezondheid van zijn dochter en vroeg om contact.
Mia legde de brief neer.
Ze wist dat het ouderschap niet ophield doordat hun huwelijk eindigde.
Maar ze wist ook dat veiligheid vooropstond.
