Sarah, de klerk, tikte twee keer op haar toetsenbord. “De hoogrisico kraamafdeling heeft een verplichte vierentwintig uur durende houvast voor observatie, David. Het systeem laat me de kamerreservering niet vrijgeven zonder dat een behandelend arts de override heeft.”
‘We hebben de override,’ zei David. “De dokter boven is net klaar met haar ronde. We kunnen de vrijwillige vrijgaveformulieren nu ondertekenen.”
“Ik herinner me niet dat ik iets over een transfer heb getekend,” zei ik, mijn stem klonk dun in het kleine hokje. “David, we hebben het erover gehad om tot vrijdag te blijven.”
“De berichtgeving veranderde, Claire,” zei David, terwijl hij net genoeg zijn hoofd draaide om naar me te kijken zonder mijn ogen te ontmoeten. Hij heeft zijn horloge nog eens gecontroleerd. “We hebben hier gisteravond over gesproken. De premie werd niet verwerkt op de eerste van de maand. Als we in kamer tweehonderd en twaalf na de middag verblijven, zijn we persoonlijk aansprakelijk voor het volledige dagtarief.”
“Onze gezamenlijke rekening heeft genoeg om de maandelijkse premie te dekken”, zei ik.
“Dat doet het niet,” zei hij, zijn stem die in die stille, scherpe toon viel die hij gebruikte toen hij een gesprek probeerde te beëindigen. “De bank hield de overboeking. Ik zal het uitleggen in de auto.’
