Wat is dat?’ Ik vroeg, wijzend naar de kaart.
David reikte snel naar beneden en pakte het van de vloer, gleed het terug in zijn zak voordat Martha omhoog kon kijken. “Het is niets. Gewoon een voorzet voor mijn fysiotherapie.”
“Ik dacht dat je rugtherapeut in het wellnesscentrum op Elm Street was,” zei ik.
“Ze bewogen de ambulante vleugel,” zei David, zijn stem steeg licht in die defensieve uitbarsting die ik te goed kende. “Ze delen nu de ruimte met de chirurgische kliniek. Het is gewoon een tijdelijke opstelling terwijl ze het hoofdgebouw verbouwen.”
Martha leunde naar voren, haar vest glijdde iets. Ze klopte mijn arm met haar koude, droge vingers. “Claire, lieverd, je moet je geen zorgen maken over waar David heen gaat voor zijn rug. Het belangrijkste is om deze formulieren in te vullen. Mijn schoondochter is niet in staat om deze factureringsdocumenten op dit moment te begrijpen, en we moeten haar helpen de verstandige keuze te maken.”
“De verstandige keuze is om te blijven waar Dr. Vance kan me zien,” zei ik, mijn hand rustend op de roze inlaatmap. “De baby’s zijn nog maar eenendertig weken.”
“We weten precies hoeveel weken het is, Claire,” zei Martha, haar glimlach bleef perfect stil. “Maar een privésuite is een luxe die we ons onder de huidige familieomstandigheden gewoonweg niet kunnen veroorloven.”
Ze keek naar David, een snel, stil signaal dat tussen hen passeerde waardoor mijn borst werd aangespannen met een koude, langzame twijfel.
Om tien over tien stond David weer achter mijn rolstoel, zijn handen die de zwarte rubberen handgrepen vastgrepen. “De lobby wordt te druk. Laten we wachten in de gang bij de West Wing uitgang. Het is daar beneden stiller.’
Hij wachtte niet op mijn antwoord. Hij draaide de stoel om en begon me door de lange, betegelde gang te duwen die naar de secundaire uitgangsdeuren leidde.
Agent Harris stapte uit het beveiligingskantoor toen we passeerden, zijn zware zwarte laarzen stil op het linoleum. Hij liep niet, maar zijn stap was lang genoeg dat hij de veiligheidsbarrière bereikte voordat wij dat deden.
‘David,’ zei Harris, zijn stem plat en duidelijk. ‘Ik wil dat je van de stoel afstapt.’
