David stopte, zijn vingers spanden zich aan op de rubberen handgrepen. “We verhuizen gewoon naar een rustigere omgeving, agent. Mijn vrouw is gevoelig voor het lawaai in de hoofdlobby.”
“Het systeem toont een kwijting verzoek werd ingevoerd op het bestand van uw vrouw op acht-vijftien,” agent Harris, het omhoog houden van de gedrukte log. “Maar uit het verpleeglogboek blijkt dat de patiënt nog steeds boven was in kamer tweehonderd en twaalfde tot acht derde.”
Ik keek van het gedrukte papier in de hand van de officier naar Davids bleke gezicht. “Waarom zou er op achtvijftien een handtekening komen als we nog in de kamer zouden zijn?”
Davids ogen dateerden naar de uitgangsdeuren en vervolgens terug naar de veiligheidstoezichthouder. “Het was waarschijnlijk gewoon een systeemvertraging. Of een pre-autorisatie. We hebben niets verkeerds gedaan.”
“De handtekening op de digitale ontheffing werd ingediend vanaf een terminal op de tweede verdieping,” zei agent Harris. Hij tikte op het papier. “Het systeem laat zien dat je deze digitale ontlading op acht-vijftien hebt ondertekend, maar je was nog steeds boven.”
Mijn hand ging naar de roze map op mijn schoot. De blauwe pen die ik altijd in de zak van de map heb bewaard, ontbrak. Ik had het boven laten vallen toen David me uit het bed sleepte tijdens die eerste scherpe samentrekking.
‘Ik heb niets getekend,’ zei ik, de woorden koud en zwaar in mijn keel.
Het groene indicatielampje op de veiligheidspoort werd rood toen agent Harris het gedrukte logboek uit zijn machine haalde.
Agent Harris begeleidde ons terug naar de tweede verdieping, zijn laarzen piepen tegen het hoogglans linoleum van de gang. Hij keerde niet terug naar zijn bureau beneden en koos ervoor om in plaats daarvan net buiten de dubbele deuren van de hoogrisicokraamvleugel te staan. Zijn aanwezigheid voelde zwaar, een rustig gewicht in een uniform, zijn hand rustte in de buurt van zijn hulpprogramma riem als hij keek naar de gang.
In de kleine behandelkamer rook de lucht naar ontsmettingsalcohol en de scherpe, chemische tang van verse vloerwas. Dokter Evelyn Vance paste de metalen examentafel aan, haar bewegingen opzettelijk en kalm. Ze keek niet naar David, die een strak driestapspad tussen de gootsteen en de deur liep.
