“De drive is niet het probleem,” Dr. Vance zei het. “Het probleem is dat ik geen ontslagsamenvatting heb ondertekend. Totdat ik dat doe, verlaat deze rolstoel het gebouw niet.”
Ze draaide zich om en gebaarde naar de brede receptie in het midden van de lobby. Agent Harris stond daar, zijn hand rustend op zijn nutsgordel terwijl hij naar de beveiligingsmonitor staarde. Zijn uniform was onberispelijk, de zilveren badge die het doffe fluorescentielicht van het hoge plafond weerspiegelde.
‘We moeten de balie controleren,’ Dr. Vance zei, haar laarzen klikken tegen de grijze linoleum terwijl ze leidde de weg terug in de warmte van de lobby.
Bij de receptie op de eerste verdieping leest de klok aan de muur precies negen uur. De steriele geur van vloerwas was hier sterker, gemengd met de zwakke geur van vochtige wol van de ochtendforenzen buiten.
Agent Harris zag ons naderen. Hij reikte naar beneden en trok een vers gedrukt vel papier van de terminal achter de aanrecht, zijn duim skimming de rand van het vel.
