“Niks.”
Het woord kwam er automatisch uit.
Nadir sprong van de tafel. “Lara.”
Op de gang riep iemand: “Vijf minuten!”
Ik zag de map weer voor me. Mijn huur. De studio. Evi’s gezicht achter mijn laptop. De rough cut die ik had bekeken en daarna verzwegen.
Ik had nog een paar minuten waarin ik alles kon houden zoals het was.
Toen zei ik:
“Ze gaan jullie introduceren als een grap.”
Niemand bewoog.
Joost trok zijn shirt omlaag. “Wat?”
Ik vertelde het. De montage. De vragen. De framing.
Nadir vroeg als eerste: “Sinds wanneer weet jij dit?”
Ik antwoordde niet snel genoeg.
“Lara.”
“Sinds Utrecht.”
Sem vloekte zacht.
“En je zegt het nu?”
“Ja.”
“Waarom nu?” vroeg Finn.
Omdat ik jullie ineens respecteer, had ik kunnen zeggen. Omdat ik van Nadir hou. Omdat Marieke te ver ging.
Allemaal gedeeltelijk waar en daardoor waardeloos.
“Ik heb een apart contract getekend,” zei ik. “Om niets te zeggen.”
Joost lachte. Het klonk lelijk.
Nadir bleef doodstil.
“Hoeveel?” vroeg hij.
“Achttienduizend totaal. Zes vooruit.”
“Heb je dat geld nog?”
Ik keek naar de vloer.
“Nee.”
Op de gang: “Drie minuten!”
Joost pakte zijn tas. “Ik ben weg.”
Finn greep hem bij zijn arm. “En dan?”
“Dan hoeven ze me tenminste niet als clown te monteren.”
Ilyas zei: “Als we weglopen, hebben ze ook hun verhaal.”
Iedereen praatte tegelijk.
Nadir keek alleen naar mij.
“Heb jij die rare opening daarom teruggezet?”
Ik knikte.
Hij sloot zijn ogen.
Daar schaamde ik me meer voor dan voor het geld.
“Luister,” zei ik. “Jullie hoeven niets te doen wat ik zeg. Als jullie nu stoppen, ga ik naar productie en neem ik de schuld voor het terugtrekken. Als jullie optreden, zou ik de opening schrappen. Geen shirtmoment. Geen knipoog naar hun verhaal. Dans de versie van vóór hun opmerkingen.”
“Dat is niet de technische versie,” zei Sem.
“Dan missen er lichtcues.”
“En scoring?”
“Kan punten kosten.”
Joost keek naar Nadir. “Wat wil jij?”
Nadir antwoordde pas na een paar seconden.
“Ik wil dansen.”
“Na dit?”
“Juist na dit. Maar niet haar versie van vorige week.”
Hij bedoelde mijn versie.
Terecht.
Ik liep terug naar Marieke en zei dat Nachtdienst de laatste choreografische wijziging niet zou uitvoeren. Zij keek op haar klok.
“Dan klopt je lichtplan niet.”
“Dat weten ze.”
“En jij?”
“Ik beëindig mijn contract.”
“Je beseft dat het voorschot terug moet?”
“Ja.”
“Heb je het?”
“Nee.”
Ze keek me lang aan. Niet boos. Eerder alsof ze een zakelijke fout zag gebeuren die ze niet kon tegenhouden.
“Dan krijg je maandag een voorstel van finance.”
“Prima.”
“Lara, ik denk nog steeds dat je talent hebt.”
“Dat helpt nu niet.”
“Nee.”
De intro speelde toch. Daar konden we niets meer aan veranderen.
Vanachter het zijtoneel hoorde ik het publiek lachen bij de eerste clubbeelden. Joost keek recht vooruit. Finn sloeg één keer tegen Sems schouder. Nadir stond met zijn handen los langs zijn lichaam.
Toen de presentator zei: “Durven ze zichzelf vandaag nog dansers te noemen?”, gingen de zaallichten uit.
Onze geplande eerste pose kwam niet.
Vijf mannen stonden in simpele zwarte shirts, stil in een smalle lichtstrook die eigenlijk voor een andere formatie was geprogrammeerd.
De muziek begon.
Ze dansten.
Er ging technisch van alles mis. Een zijlicht kwam te laat. Joost stond een halve tel in het donker. Bij een lift moest Finn improviseren omdat de vloer gladder was dan tijdens de repetitie. Maar de routine ademde weer. Geen ingestudeerde lach naar de camera. Geen extra shirtmoment. De clubstijl zat er nog in, alleen zonder excuus.
Aan het einde was het applaus goed. Niet oorverdovend. Gewoon goed.
De jury gaf complimenten over muzikaliteit en kritiek op de rommelige opening. Eén jurylid zei dat ze pas halverwege vergat “waar ze vandaan kwamen”. Joost trok zichtbaar met zijn kaak, maar zei niets.
Nachtdienst werd derde.
Geen geldprijs.
Backstage feliciteerde niemand mij.
Joost zei: “Ik weet niet of ik ooit nog met jou wil werken.”
“Snap ik.”
“Zeg dat niet zo rustig.”
Ik had geen betere reactie.
Finn gaf me een korte knuffel en leek daar meteen spijt van te hebben. Sem vroeg wanneer ze het resterende repetitiegeld terugkregen dat ik nog voor zaalhuur beheerde. Ilyas wilde vooral naar huis.
Nadir bleef als laatste.
“Je hebt het uiteindelijk verteld,” zei hij.
“Te laat.”
“Ja.”
Ik wachtte op iets meer.
Hij pakte zijn tas.
“Antwerpen gaat niet door voor ons twee.”
“Oké.”
“En ik weet niet wat dit met ons is.”
“Ook oké.”
Hij keek geïrriteerd. “Hou op met alles oké noemen.”
Toen liep hij weg.
Maandag kreeg ik een mail van finance. Zesduizend euro terugbetalen binnen veertien dagen volgens contract. Ik belde Marieke en zei dat ik het niet had.
“Dat vermoedde ik,” zei ze.
Ze regelde uiteindelijk een afbetalingsplan. Niet uit medelijden, zei ze, maar omdat incasso meer tijd kostte. Ik geloofde haar.
Diezelfde week vertelde ik Evi alles.
Niet alleen de schuld. Ook het contract.
We zaten in haar kleine keuken. Ze had de tweedehands tafel toch gekocht.
“Dus je hebt geld aangenomen om die mannen niets te vertellen?” vroeg ze.
“Ja.”
“En je gebruikte het voor de studio.”
“Ja.”
Ze wreef over haar voorhoofd. “Ik weet niet welk deel ik erger vind.”
“Je hoeft geen deel te kiezen.”
“Hou op alsof jij nu ineens heel eerlijk bent.”
