DEEL 4 — Sophies Laatste Nacht
Ik kreeg Sophies laatste uren niet in één keer te horen.
Dat was misschien goed.
Een mens kan maar een beperkte hoeveelheid waarheid per ademhaling verdragen.
De reconstructie begon boven.
Onze slaapkamerdeur had geforceerde sporen. Het slot was van buitenaf beschadigd en daarna opnieuw vastgezet. Er lagen houtvezels in de gang, ondanks een haastige dweilpoging.
Op de vloer naast het bed zaten bloedspatten die iemand had geprobeerd weg te poetsen met bleekmiddel.
Onder de kledingkast vond forensische recherche een gebroken nagel.
Sophies nagel.
In Daans wang zat huidweefsel onder de striem.
De klap die ik zag, was dus niet zomaar een klap.
Het was bewijs dat Sophie gevochten had.
Mijn vrouw had gevochten.
Toen Daan haar kamer binnendrong.
Toen Trees haar telefoon afpakte.
Toen Beatrix later haar lichaam in een uitvaartverhaal probeerde te verpakken.
Ze had gevochten.
Ik hield me aan dat feit vast alsof het een hand was.
Fleur vertelde, in kindertaal, dat mama haar in de kledingkast had geduwd en had gefluisterd:
"Stil blijven. Papa komt thuis."
Daarna hoorde Fleur Daan schreeuwen dat hij "dat boek" nodig had.
Sophie zei:
"Je maakt Sander kapot."
Daan antwoordde:
"Arthur maakt hem kapot als ik het niet doe."
Toen klonk er een klap.
Daarna Trees.
"Geef die telefoon hier."
Sophie:
"Nee. Ik bel de politie."
Trees:
"Je brengt ons allemaal in gevaar."
Sophie:
"Hij is mijn man."
Trees:
"Daan is mijn zoon."
Ik moest de opname van Fleurs verklaring stopzetten toen ik die zin hoorde.
Niet omdat ik die niet begreep.
Omdat ik hem te goed begreep.
Mijn moeder had gekozen.
Niet in paniek.
Niet uit verwarring.
Zij koos haar ene zoon tegen de vrouw van haar andere zoon.
En verloor daarmee alles wat nog moeder mocht heten.
De schouwarts bevestigde later dat Sophies verwondingen niet pasten bij zelfdoding. Er waren kneuzingen aan armen, ribben, hals en gezicht. Slaapmiddelen waren aangetroffen, maar niet in een patroon dat het officiële verhaal ondersteunde. Iemand had geprobeerd het te laten lijken alsof ze zichzelf iets had aangedaan nadat ze "het niet meer zag zitten".
Beatrix had de overlijdenspapieren ongebruikelijk snel geregeld.
Te snel.
Zij had een bevriende arts gebeld, die telefonisch een verklaring had willen geven zonder Sophie te zien. Toen de huisarts weigerde, had Beatrix druk gezet via haar uitvaartnetwerk.
Daarna had Arthur Visser gebeld.
Niet naar mij.
Naar Trees.
Naar Beatrix.
Naar Daan.
En eenmaal naar mijn werkgeverstelefoon, die tijdens de missie in een beveiligde kluis lag.
Hij liet een bericht achter:
"Sander, blijf op route. Er is thuis niets dat niet kan wachten."
Niets.
Mijn vrouw was dood.
Mijn dochter opgesloten in haar kamer.
Mijn vader met zijn SD-kaart onder zijn kussen.
En Arthur zei: niets dat niet kan wachten.
