DEEL 6 — Het Zwarte Logboek
Het zwarte logboek was klein.
Moleskine-formaat.
Elastiek eromheen.
Niets bijzonders voor iemand die niet wist hoeveel doden soms in gewone papierwaren passen.
Marcus liet mij alleen de buitenkant zien.
Daarna ging het naar het forensisch lab.
Toch kreeg ik later fragmenten te horen.
Arthur Visser had jarenlang routes vervalst.
Officiële lading: medische apparatuur, farmaceutische verpakkingen, microchips, defensiecomponenten.
Werkelijke lading: contanten, versleutelde datadragers, synthetische grondstoffen, gestolen prototypes, soms zelfs mensen zonder papieren die voor veel geld door havens en distributiecentra werden verplaatst.
Niet bij elke rit.
Niet bij elke chauffeur.
Het systeem was slim.
Eerlijke werknemers vormden de dekmantel. Mannen zoals ik reden legitieme trajecten, zodat het bedrijf een reputatie van betrouwbaarheid hield. Tussen die ritten door liepen de schaduwtransporten.
Mijn naam kwam tientallen keren voor.
Niet als dader.
Als schild.
Sander op noordroute — perfecte cover.
Sander geen vragen laten stellen.
Sander buiten bereik tijdens operatie Veluwe.
Sophie mogelijk risico.
Die laatste zin stond met rode pen omcirkeld.
Mijn vrouw was in een logistiek netwerk gemarkeerd als risico.
Niet als mens.
Niet als moeder.
Risico.
Arthur Visser hield van dat woord.
Ik hoorde het vaak in vergaderingen.
"Risico's beheers je voordat ze kosten worden."
Nu wist ik wat hij bedoelde.
Daan had via zijn schulden ingang gekregen.
Arthur kocht hem niet met geld, maar met uitstel.
Eerst kleine opdrachten: een badge kopiëren, een routecode doorsturen, een kluis fotograferen.
Daarna grotere dingen.
Toen Sophie het logboek vond, eiste Arthur dat Daan de pas en het boek terughaalde.
Trees hielp omdat Daan haar vertelde dat Sophie "Sander de gevangenis in zou praten".
Beatrix hielp omdat haar uitvaartcentrum al jaren zwart geld waste via te dure rouwarrangementen en valse crematiekosten.
Mijn moeder hielp dus niet alleen uit moederliefde voor Daan.
Zij hielp ook omdat de familie er financieel in zat.
Dat was de derde dood.
Eerst verloor ik Sophie.
Toen mijn moeder.
Daarna het idee dat dit slechts een tragische ontsporing was.
Het was zakelijk.
De man die mijn salaris betaalde had mijn familie gekocht met hun zwakste plekken.
Daans schulden.
Trees' angst om haar oudste zoon aan Sophie te verliezen.
Beatrix' geldzucht.
Mijn vaders stilte na zijn infarct.
Mijn afwezigheid.
En Fleur?
Hij had onderschat dat een kind soms meer waarheid draagt dan volwassenen kunnen verdragen.
