DEEL 4 — De verloofde die bleef glimlachen
Twee dagen nadat Claire verdween, belde Bastiaan mij om te vragen of ik iets van haar had gehoord.
Zijn stem was warm.
Bezorgd.
Perfect.
"Mijn moeder maakt zich zo'n zorgen," zei hij. "Claire is kwetsbaar. Ze kan verdwalen in haar hoofd."
Ik stond in mijn kantoor, met Claire's verklaring op mijn scherm en Bastiaans foto in een zilveren lijstje op mijn bureau.
Die lijst had hij zelf gekocht.
"Wat erg," zei ik.
"Ja. Jasper zou kapot zijn als hij wist dat ze weer een episode had."
"Kan hij gebeld worden?"
Een korte pauze.
"Jasper?"
"Ja. Je broer. Hij is toch op zakenreis?"
"Het tijdsverschil is ingewikkeld."
"Duitsland heeft hetzelfde tijdsverschil."
De stilte die volgde, was klein.
Maar hij was er.
"Wat bedoel je?"
"Ik dacht dat je laatst München noemde."
"Nee, Singapore."
"Ach ja. Ik ben druk."
Hij lachte.
Net iets te hard.
"Daarom moet je straks ook minder werken, lieverd."
Ik keek naar de opnameknop op mijn laptop.
"Misschien heb je gelijk."
"Dat heb ik meestal."
Vroeger had ik dat charmant gevonden.
Nu hoorde ik hoe makkelijk hij een kooi kon bekleden met complimenten.
"Ik heb nagedacht over de fusie," zei ik.
Aan de andere kant werd hij stil.
"Ja?"
"Niet dat ik al definitief ben. Maar ik wil het serieus bekijken."
"Sanne, dat is geweldig."
"Ik wil alleen volledige transparantie. Mijn accountants willen due diligence, en ik wil jouw ouders erbij. Als we familie en bedrijf gaan mengen, moet alles netjes."
"Uiteraard."
"Zaterdagavond. Bij jullie. Alle documenten op tafel. Mijn advocaat komt ook."
"Is dat nodig?"
"Ja."
Hij herpakte zich snel.
"Natuurlijk. Als jij je daar veilig bij voelt."
Veilig.
Wat een mooi woord uit zijn mond.
Als een vergulde val.
Die zaterdag droeg ik een witte blouse, zwarte pantalon en een ketting die mijn moeder mij gaf toen ik mijn eerste klant binnenhaalde.
Bastiaan kuste mij bij de deur van het landgoed.
"Je ziet er prachtig uit."
"Jij ook."
Zijn hand gleed naar mijn onderrug.
Ik verstijfde niet.
Dat was mijn grootste prestatie van die avond.
Binnen zat Beatrix aan tafel met een map vol tabbladen. Haar man, August van Vliet, schonk wijn in, hoewel het pas vier uur was. Hij had het gezicht van een man die zijn financiële ondergang jarenlang had omgezet in minzaam knikken.
"Wat fijn dat je rationeel blijft," zei Beatrix tegen mij. "Veel vrouwen zouden door Claire's toestand in paniek raken."
"Fleur," zei ik.
Haar ogen versmalden.
"Pardon?"
"Fleur Claire. Dat is haar volledige naam, toch?"
Bastiaan legde zijn hand op mijn arm.
"Mijn moeder noemt haar Claire."
"Maar haar eigen familie noemt haar Fleur."
"Die familie is niet goed voor haar geweest," zei Beatrix.
"Wie wel?"
De stilte was scherp.
Mr. Visser kwam exact op tijd binnen. Achter hem liep mijn CFO, Nadia El Amrani, die de reputatie had financiële leugens te ruiken voordat ze gedrukt waren.
Beatrix glimlachte niet meer.
Visser legde zijn tas neer.
"Zullen we beginnen met de voorgestelde fusie?"
Bastiaan ontspande zichtbaar.
Dit kende hij.
Papier.
Status.
Mannen in pakken.
Hij dacht nog steeds dat hij op vertrouwd terrein stond.
Hij wist niet dat elk document dat hij die middag zou overhandigen niet werd beoordeeld als brug naar een huwelijk, maar als bewijsstuk in een dossier.
