DEEL 7 — De bruiloft gaat door
Drie dagen later belde Bastiaan mij.
Ik had verwacht dat hij zou schreeuwen.
Hij deed iets gevaarlijkers.
Hij huilde.
"Sanne," zei hij. "Alsjeblieft. Ik ben alles kwijt."
Ik zat aan mijn keukentafel met een kop zwarte koffie en een beveiligde telefoon die Visser mij had gegeven. Het gesprek werd gelogd.
"Je bent mij niet kwijt. Je had mij nooit."
"Ik hield van je."
"Je hield van mijn liquiditeit."
"Dat is niet eerlijk."
"Nee. Dat was jullie plan inderdaad niet."
Hij ademde zwaar.
"Mijn moeder heeft dingen gedaan. Mijn vader ook. Maar ik was bang. Ik zat vast in dat systeem."
"Je zat in een stoel met een sigaar terwijl Fleur op beton lag."
Stilte.
Daar kwam hij niet omheen.
"Ik wist niet hoe ik eruit moest."
"Je bedoelt: eruit zonder verlies."
"Sanne..."
"Waarom bel je?"
"Ga door met de bruiloft."
Ik sloot mijn ogen.
Daar was het.
Niet romantiek.
Strategie.
"Waarom zou ik?"
"Omdat annuleren vragen oproept. Omdat jouw reputatie ook schade oploopt. Omdat klanten gaan praten. Omdat mensen zullen denken dat jij naïef was."
Ik glimlachte bijna.
Hij kende nog steeds alleen knoppen.
Schaamte.
Reputatie.
Controle.
"Ik dacht er al aan," zei ik.
Hij zweeg.
"Wat?"
"De bruiloft gaat door."
Ik kon zijn adem horen veranderen.
Hoop is soms net zo lelijk als angst wanneer hij uit hebzucht komt.
"Lieverd, ik wist dat je—"
"Niet als huwelijk."
"Wat?"
"Als bijeenkomst."
"Sanne, doe niet—"
"Tot zaterdag, Bastiaan."
Ik hing op.
De oorspronkelijke bruiloftslocatie was een gerenoveerde oranjerie in Bloemendaal. Beatrix had hem gekozen, omdat "groen en glas onderstrepen dat families groeien wanneer vrouwen wortelen".
Ik had die zin ooit charmant gevonden.
Nu klonk hij als tuinbouw voor gevangenschap.
We stuurden geen annulering.
We stuurden een aangepaste uitnodiging.
In verband met gewijzigde omstandigheden nodigt Sanne Lotte Vermeer u uit voor een besloten bijeenkomst over waarheid, veiligheid en het beëindigen van een voorgenomen huwelijk. Aanvang ongewijzigd.
De reacties waren chaotisch.
Mijn vrienden begrepen onmiddellijk dat ze moesten komen.
Mijn medewerkers ook.
Bastiaans familie dacht dat het een vernedering was die zij konden ombuigen.
Beatrix stuurde één bericht:
Een vrouw met klasse lost privézaken privé op.
Ik antwoordde:
Een familie met klasse slaat geen schoondochters in een tuinhuis.
Geen antwoord.
Op zaterdag droeg ik geen bruidsjurk.
Ik droeg een wit pak.
Strak.
Eenvoudig.
Geen sluier.
Geen boeket.
Geen vader die mij weggaf, want ik was geen bezit op doorreis.
In de oranjerie stonden de stoelen nog zoals gepland. Aan de voorzijde geen altaar, maar een lange tafel met dossiers. Mr. Visser zat links. Nadia rechts. Sara de crisisadviseur achterin. Jasper en Fleur zaten op de eerste rij.
Fleur droeg een blauwe jurk.
Haar mouwen waren kort.
Niet om iets te bewijzen.
Omdat ze het zelf wilde.
Toen Beatrix binnenkwam, keek ze eerst naar haar armen.
Daarna naar mij.
August volgde haar met een grijs gezicht.
Bastiaan kwam als laatste.
In donker pak.
Zonder corsage.
Hij keek om zich heen, zag camera's, advocaten, genodigden, mijn managementteam, Fleur, Jasper.
Voor het eerst had hij geen decor dat zijn leugen ondersteunde.
Ik liep naar voren.
"Welkom," zei ik.
Mijn stem trilde niet.
"Vandaag zou ik trouwen met Jeroen Bastiaan van Vliet. In plaats daarvan vertel ik u waarom dat niet gebeurt."
Bastiaan stond op.
"Sanne, stop."
Ik keek naar hem.
"Ik ben net begonnen."
