DEEL 5 — De handtekening die ze wilden
De fusiepresentatie was prachtig.
Daar moest ik ze nageven.
Van Vliet & Zonen wist hoe je instorting verpakte.
Donkerblauwe slides.
Gouden lijnen.
Woorden als synergie, familiaal kapitaal, strategische schaalvergroting en langetermijnwaarde.
Volgens Bastiaan zou mijn bureau, Vermeer Creative Group, "eindelijk kunnen doorgroeien naar een internationale lifestyle- en vastgoedcommunicatiegroep".
Volgens mij wilde een verdrinkende man mijn bedrijf als reddingsboei gebruiken en daarna klagen dat ik te veel ruimte innam in het water.
Nadia bladerde door de cijfers.
"Waarom ontbreekt de liquiditeitspositie per heden?"
August glimlachte.
"Die fluctueert dagelijks."
"Dat doen hartslagen ook. Toch meet men ze wanneer iemand op de operatietafel ligt."
Visser keek niet op.
Ik hield van mijn CFO.
Beatrix negeerde Nadia en schoof een document naar mij.
"Dit is slechts een intentieverklaring. Niets definitiefs. Een teken van vertrouwen."
Ik las de titel.
Voorhuwelijkse intentie tot operationele integratie.
Mijn vingers bleven rustig.
"Interessant."
Bastiaan boog naar mij toe.
"Het geeft mij alleen tijdelijk mandaat om de integratie voor te bereiden. Jij blijft natuurlijk eigenaar."
"Operationeel eigenaar?"
"Lieverd, details."
"Details bepalen wie de bankpas vasthoudt."
Zijn glimlach haperde.
Beatrix zei:
"In een huwelijk moet je elkaar vertrouwen."
"Dat zei Fleur ook, vermoed ik."
Deze keer werd August rood.
"Beter dat u de toestand van mijn schoondochter niet als argument gebruikt."
"Toestand," herhaalde Nadia. "Is dat dezelfde toestand waardoor haar vermogen in uw fonds terechtkwam?"
De lucht verdween uit de kamer.
Bastiaan stond op.
"Wat is dit?"
Visser opende zijn tas en haalde een tweede map tevoorschijn.
"Due diligence, zoals gevraagd."
"Van ons bedrijf," zei Bastiaan.
"Onder meer."
Beatrix keek naar mij.
"Je hebt ons onderzocht."
"Ik ging bijna met jullie trouwen."
"Met Bastiaan."
"Nee," zei ik. "Na vanavond begrijp ik dat ik met een concern zou trouwen."
Visser schoof kopieën over tafel.
"Van Vliet & Zonen Vastgoed heeft een negatieve liquiditeitspositie. De woning waarin wij zitten is feitelijk afhankelijk van uitstel door schuldeisers. Er zijn grote bedragen onttrokken aan het vermogen van mevrouw Fleur Claire de Winter na haar huwelijk met Jasper van Vliet. Jasper van Vliet is niet op zakenreis, maar verblijft in een Duitse privékliniek na een betwiste opname. En er bestaan geluidsopnames waarop wordt gesproken over het verkrijgen van controle over de zakelijke rekeningen van mevrouw Sanne Lotte Vermeer na het huwelijk."
Bastiaan keek naar mij.
Niet geschokt.
Haatdragend.
Dat zei alles.
"Je hebt me opgenomen."
"Ja."
"Dat is verraad."
"Nee," zei ik. "Dat is documentatie."
Beatrix sloeg met haar vlakke hand op tafel.
"Dit is belachelijk. Claire is ziek. Jasper is ziek. Deze familie heeft al genoeg geleden door labiele buitenstaanders die niet begrijpen wat verantwoordelijkheid is."
Ik leunde achterover.
"Buitenstaanders met geld, bedoelt u."
August nam een slok wijn.
Zijn hand trilde.
"Bastiaan," zei hij, "misschien moeten we dit gesprek beëindigen."
"Nee," zei Bastiaan.
Hij keek naar mij met een glimlach die hij niet meer kon polijsten.
"Sanne denkt dat ze veilig is omdat ze een advocaat heeft meegenomen."
"Niet alleen daarom."
Op dat moment ging de deurbel.
Beatrix verstijfde.
Niet omdat de bel ongepast was.
Omdat zij niemand verwachtte die zij niet had uitgenodigd.
De huishoudster liep naar de deur.
Even later kwam zij terug, lijkbleek.
"Mevrouw... er zijn mensen voor u."
"Wie?"
"Politie. En een Duitse advocaat."
Bastiaans stoel schraapte hard over de vloer.
Ik keek hem aan.
"Jasper wil naar huis."
