DEEL 9 — De val van Van Vliet
De weken daarna waren lelijk.
Niet spectaculair.
Lelijkheid in rijke families draagt vaak nette schoenen.
Bastiaans advocaten stuurden dreigbrieven. Beatrix beweerde dat ik haar zoon had verleid om vertrouwelijke familiezaken op te biechten. August probeerde nog één keer via Visser een "discrete minnelijke oplossing" te regelen.
Daarin stond:
Indien mevrouw Vermeer bereid is af te zien van verdere stappen, is familie Van Vliet bereid publieke excuses te overwegen wegens misverstanden rond communicatie.
Misverstanden.
Communicatie.
Een vrouw op beton.
Een man in een kliniek.
Een fusieplan als huwelijksbed.
Visser stuurde terug:
Mijn cliënt is niet geïnteresseerd in taalkundige renovatie van strafbare feiten.
Ik liet die zin uitprinten.
Fleur deed aangifte.
Jasper ook.
De Duitse kliniek kwam onder onderzoek te staan. De bevriende psychiater verloor sneller zijn glans dan zijn dossier. Er bleek nauwelijks zelfstandig onderzoek te zijn gedaan naar Jasper's toestand; de opname was leunend geweest op verklaringen van zijn ouders en broer.
Van Vliet & Zonen ging onder bewind van schuldeisers.
Niet omdat ik wraak wilde.
Omdat cijfers zelden medelijden hebben.
Toen mijn holding de schuldpositie overnam, kreeg ik niet automatisch het landgoed. Dat wilden buitenstaanders graag denken. Maar ik kreeg wel macht: inzage, zekerheden, termijnen, juridische druk.
En onder die druk brak August.
Hij leverde administratie aan die Beatrix jarenlang had verborgen.
Niet uit moed.
Uit overlevingsdrang.
Daaruit bleek dat Van Vliet & Zonen al voor de komst van Fleur technisch failliet was geweest. Haar geld had drie jaar uitstel gekocht. Mijn bedrijf had tien jaar schijn moeten kopen.
De strafrechtelijke onderzoeken liepen traag.
Traag genoeg om frustrerend te zijn.
Maar civiel ging het sneller.
Fleur kreeg een deel van haar vermogen terug via beslagen op familiebezit, kunst en privéverzekeringen. Niet alles. Gestolen jaren renderen nooit terug.
Jasper vroeg echtscheiding aan van de familie, zoals hij het noemde.
Juridisch betekende dat: afstand van bestuursposities, aangifte tegen zijn ouders en broer, herstel van zijn naam, aparte procedure tegen de kliniek.
Menselijk betekende het dat hij op sommige dagen drie keer moest horen dat hij niet gek was.
Fleur en hij gingen niet meteen terug naar liefde zoals vroeger.
Vroeger was besmet.
Ze begonnen met waarheid.
Dat was moeilijker.
Bastiaan probeerde mij nog één keer persoonlijk te zien.
Hij stond op een woensdagavond onderaan mijn kantoor, in de regen, zonder afspraak. De receptionist belde beveiliging. Ik keek vanaf de zesde verdieping naar beneden.
Hij stond daar met een bos witte bloemen.
Ik voelde niets.
Dat was bevrijdend en verdrietig tegelijk.
Een jaar eerder had ik hem willen trouwen.
Nu leek hij op een man die in de verkeerde film was achtergebleven.
Hij stuurde een bericht:
Ik mis wie jij was.
Ik antwoordde niet.
Wie ik was, had bijna mijn bedrijf, mijn vrijheid en misschien mijn lichaam gekost.
Ik miste haar niet.
Ik rouwde om haar.
Dat is iets anders.
