“Je stond verkeerd. Ik wilde je alleen opzij krijgen.”
“Je hebt mijn buik tegen de kassa geramd.”
Hij zette de bloemen op het nachtkastje. Er viel een beetje water uit het plastic over mijn telefoon.
“Als je aangifte doet, maak je alles kapot.”
“Wat maak je dan precies kapot?”
Zijn mond werd een dunne streep.
“Ons gezin.”
Ik keek naar het scherm van de hartmonitor. De lijn bleef op en neer gaan.
“Jij hebt dat vandaag kapotgemaakt.”
Hij draaide zich om en liep weg zonder de bloemen mee te nemen.
Tien minuten later verscheen er een bericht in de familieapp.
Ria: Eline heeft weer een scène gemaakt. Maarten probeert tenminste rustig te blijven. We moeten nu verstandig zijn voor de baby.
Ik las het drie keer. Daarna maakte ik een schermafbeelding.
Sophie zag het.
“Wilt u dat ik een maatschappelijk werker bel?”
Ik wilde automatisch nee zeggen. Maarten had me jarenlang geleerd dat hulp vragen betekende dat je zelf het probleem was.
Maar mijn hand ging naar mijn buik. Het kind bewoog onder mijn vingers, traag en duidelijk.
“Ja,” zei ik.
De volgende ochtend kwam Maarten niet opdagen. In plaats daarvan stuurde hij Ria.
Ze droeg een beige jas, pareloorbellen en de uitdrukking van iemand die op bezoek kwam om een lekkende kraan te bespreken.
“Je hoeft hier geen drama van te maken,” zei ze terwijl ze ging zitten.
“Hij heeft me verwond.”
“De baby is gezond.”
“Dat maakt het niet minder ernstig.”
Ria vouwde haar handen over haar tas.
“Maarten is overspannen. Zijn bedrijf staat onder druk. Jij weet dat hij al maanden probeert alles draaiende te houden.”
“Welk bedrijf?”
Ze knipperde.
“Wat bedoel je?”
“Zijn bedrijf. Waar staat het onder druk door?”
Voor het eerst verschoof haar blik.
Dat kleine bewegingtje bleef bij me hangen.
“Jullie financiën zijn ingewikkeld,” zei ze. “Je kunt niet doen alsof jij daar niets mee te maken hebt.”
“Dat doe ik niet.”
“Je hebt altijd al moeite gehad met geld uitgeven. Zelfs nu geef je geld uit aan dekentjes terwijl er nog rekeningen openstaan.”
“Dertien euro negenennegentig.”
“Het gaat niet om het bedrag.”
Daar was die zin opnieuw.
Ik keek naar haar beige handschoenen op mijn nachtkastje. Aan de rand zat een donker vlekje, alsof ze met een pen had geknoeid.
“Wat wil je van me, Ria?”
Ze haalde een map uit haar tas.
“Maarten wil dat je naar huis komt. Hij heeft een verklaring opgesteld over het incident. Als jij die ondertekent, kunnen we dit rustig houden.”
Ik sloeg de map niet open.
“Een verklaring?”
“Dat je viel.”
“Waarom zou ik liegen?”
Ria zuchtte. Niet diep. Meer geïrriteerd dan verdrietig.
“Omdat je straks moeder bent. Omdat je geen instabiele indruk wilt maken.”
De maatschappelijk werker kwam binnen voordat ik kon antwoorden. Ria stopte de map terug in haar tas.
“Denk goed na,” zei ze terwijl ze opstond. “Een rechter kijkt later ook naar jouw gedrag.”
Toen ze weg was, voelde ik mijn baby opnieuw bewegen.
Ik pakte mijn telefoon en opende mijn bankapp.
Het gezamenlijke huishoudrekeningnummer stond bijna leeg. Er was nog €412,68 over. Drie dagen eerder had er €18.400 op gestaan.
De afschrijvingen gingen naar een rekening met de naam MS Interieurbouw.
Maartens bedrijf.
Ik scrolde verder. De afgelopen vier maanden waren er in totaal €67.850 overgemaakt. Kleine bedragen, grote bedragen, soms drie transacties op één dag.
Ik had gedacht dat we geld spaarden voor de baby en de verbouwing van de zolder.
In werkelijkheid betaalde ik de schulden van zijn bedrijf.
Mijn vingers werden koud. Ik opende de app van mijn werkmail, die ik normaal alleen op kantoor gebruikte. Daar stond een bericht van een notaris uit Maarssen.
Geachte mevrouw Van Dijk, naar aanleiding van het telefoongesprek met uw echtgenoot bevestigen wij hierbij uw afspraak op donderdag om 10.30 uur inzake de voorgenomen zekerheidsstelling op de woning aan de Oudegracht.
Ik las de zin opnieuw.
De woning aan de Oudegracht was mijn huis. Ik had het van mijn vader geërfd voordat ik Maarten ontmoette. In onze huwelijkse voorwaarden stond dat het huis buiten de gemeenschap bleef.
Maarten had me verteld dat de notaris een afspraak wilde maken over de geboorteaangifte.
Ik belde het nummer onder aan de e-mail.
“Notariskantoor Van Pelt, goedemiddag.”
“Met Eline van Dijk. Ik heb een vraag over mijn afspraak van donderdag.”
Er viel een korte stilte.
“Mevrouw Van Dijk, u zou samen met uw echtgenoot komen.”
“Waarvoor precies?”
