Mijn vriendin is 18 weken zwanger en ik heb haar gisteren gezegd dat ik straks betaal wat van me wordt verwacht, terwijl ik geen vaderrol wil. Ik wil geen vaste weekenden, geen schoolplein en geen ‘papadag’. Zij keek me aan en vroeg: ‘Ga jij dat later zelf aan hem uitleggen? Dat je wist waar hij woonde en liever niet kwam?’ Sindsdien hoor ik die zin steeds opnieuw. Het ergste is dat ik nog steeds vind dat ik ergens een punt heb.
Noor en ik zijn allebei 24. We zijn ruim 2 jaar samen en wonen sinds januari in Rotterdam-West. Zij werkt 4 dagen bij een kinderopvang. Ik rond mijn opleiding logistiek af en heb vanaf november een traineeship aangeboden gekregen in Hamburg. 9 maanden, goed betaald, met kans om daarna te blijven.
Dat traineeship was al maanden ons gesprek. Noor vond het spannend, maar kinderen waren voor later. Dat hadden we serieus besproken. Zij zei 28, misschien 29. Ik zei eerder 30.
Toen bleef haar menstruatie uit.
Mijn eerste reactie op de positieve test was dat we een afspraak moesten maken bij de huisarts. Noor begon meteen te huilen. Ik dacht eerst omdat zij ook in paniek was. Pas toen ze zei dat ze geen abortus wilde, begreep ik dat we over 2 verschillende problemen praatten.
Noor zei op een gegeven moment: ‘Ik weet wat we allemaal niet hebben. Ik ben nog steeds zwanger.’
De weken daarna deden we alsof er nog geen definitieve beslissing lag. Zij ging naar haar werk, ik naar school. ’s Avonds keken we series. Soms legde zij haar hand op haar buik en dan keek ik expres naar de tv. Ik wist gewoon niet wat ik met dat gebaar moest.
Bij 11 weken zei ze dat ze het hield. Haar ouders zouden helpen, mijn moeder waarschijnlijk ook. Het traineeship hoefde volgens haar niet meteen weg. We konden ‘een vorm vinden’.
Dat woord begon ik te haten. Een vorm vinden betekende vooral dat iedereen alvast een stukje van mijn week aan het verdelen was. Haar moeder kon maandag oppassen. Noor wilde 3 dagen blijven werken. Kinderopvang was duur, dus misschien kon ik elke vrijdag thuis zijn. Hamburg was met de trein te doen, zei haar vader.
Vorige week zaten we met afhaalnoedels aan tafel terwijl Noor een lijstje maakte met tweedehands spullen. Ze vroeg of ik een Maxi-Cosi op Marktplaats kon ophalen omdat die verkoper vlak bij mijn school woonde.
Ik zei: ‘Ik denk dat jij moet stoppen met dingen voor mij in te plannen.’
Ze keek op. ‘Hoe bedoel je?’
Ik zei dat ik haar keuze respecteerde en financieel mijn verantwoordelijkheid zou nemen. Ik zou niet verdwijnen of moeilijk doen over geld. Mijn hele leven wilde ik alleen niet laten indelen rond een zwangerschap waar ik zelf anders over had gekozen.
Noor vroeg: ‘Wat betekent dat concreet?’
Dus heb ik het concreet gemaakt. Ik ga naar Hamburg als dat traineeship doorgaat. Ik wil geen vaste dagen waarop ik de baby heb. Ik wil niet dat haar ouders mij bellen als zij moe is. En als zij straks besluit dat ze ergens anders moet wonen, ga ik niet doen alsof we bij elkaar moeten blijven omdat we een kind hebben.
Ze vroeg: ‘Wil je hem dan nooit zien?’
Ik zei dat ik dat nu niet wilde beloven.
Toen zei ze: ‘Dus jij wilt alle ruimte houden om later alsnog de leuke vader te worden als je er zin in krijgt.’
Daar kregen we ruzie over. Zij had uiteindelijk de beslissing over de zwangerschap, zei ik. Dat hoorde ook zo, want ik had niets over haar lichaam te zeggen. Alleen vond ik het moeilijk te accepteren dat die beslissing vervolgens mijn komende 20 jaar moest vastleggen.
Noor zette haar bord in de gootsteen. Bij de slaapkamerdeur zei ze: ‘Jij weet hoe het is als een vader weggaat. Daarom snap ik dit echt niet.’
Mijn vader vertrok toen ik 2 was. Ik heb hem sinds mijn 13e niet meer gezien. Mijn hele jeugd heb ik gezegd dat ik later 1 ding zeker anders zou doen dan hij.
Vanmorgen ben ik naar mijn moeder gegaan, vooral omdat ik verwachtte dat zij voor 1 keer aan mijn kant zou staan. Ze heeft mij tenslotte alleen opgevoed. Ik dacht dat juist zij zou begrijpen dat een kind krijgen omdat 1 persoon het wil, niet automatisch betekent dat de ander klaar is voor dat leven.
Ze liet me uitpraten. Daarna vroeg ze hoeveel ik van plan was te betalen en of ik al had uitgezocht hoe erkenning en gezag werken. Typisch mijn moeder: eerst de praktische shit.
Toen zei ik dat Noor mij met mijn vader had vergeleken.
Mijn moeder zette haar koffiekop neer en keek me zo aan dat ik meteen wist dat er iets kwam.
‘Jesse,’ zei ze, ‘over je vader heb ik je nooit het hele verhaal verteld.’
Verder lezen 👇
DEEL TWEE
Ik dacht eerst dat mijn moeder bedoelde dat mijn vader vreemd was gegaan of schulden had gehad, iets groots dus. Ze stond op, zette water op voor nog een koffie en zei pas iets toen het apparaat al stond te pruttelen.
Toen ze zwanger van mij was, was mijn vader 23. Hij werkte in een magazijn in Barendrecht en woonde nog half bij zijn moeder. Volgens mijn moeder reageerde hij bijna hetzelfde als ik. Hij wilde wel geld geven. Hij wilde geen afspraken maken over dagen, nachten of opvang. Hij bleef zeggen dat hij nog niet wist wat hij over 5 jaar wilde.
‘Ik werd daar gek van,’ zei mijn moeder. ‘Ik wilde zekerheid. Dus ik heb hem op een avond gezegd dat hij dan maar helemaal weg moest blijven.’
