Ik vroeg wat hij deed.
‘Hij ging.’
Dat klonk precies zoals ik het verhaal kende, dus ik snapte nog steeds niet waarom ze zo moeilijk keek.
Ze zei dat hij 3 maanden later weer voor de deur stond. Daarna nog een keer vlak na mijn geboorte. De eerste keer wilde ze hem niet binnenlaten. De tweede keer had ik koorts, zij had 2 nachten amper geslapen en hij kwam zonder afspraak met een knuffelbeer. Ze werd woest. Ze vond dat hij niet zomaar vader kon komen spelen op een moment dat het hem uitkwam.
‘En daarna?’ vroeg ik.
‘Daarna werd het minder. Eerst belde hij nog. Later stuurde hij geld. Niet altijd op tijd. Op een gegeven moment stopte hij met vragen of hij je kon zien.’
Ik voelde mezelf meteen boos worden, ook op haar. Zij zag het en zei dat ik daar best recht op had. Ze had jarenlang de korte versie verteld omdat die makkelijker was: je vader ging weg, ik bleef. Dat was ook waar. Alleen zat er meer tussen.
‘Waarom heb je me dit nooit verteld?’
Mijn moeder haalde haar schouders op. ‘Omdat je 8 was en hem een klootzak noemde en ik daar toen geen probleem mee had. Later werd het steeds lastiger om te zeggen dat ik zelf ook dingen heb verpest.’
Dat vond ik eerlijk gezegd behoorlijk klote om te horen.
Ik vroeg of mijn vader dan eigenlijk altijd contact had gewild. Ze schudde haar hoofd. Zo simpel was het volgens haar ook weer niet. Hij had sneller opgegeven dan zij achteraf had verwacht. Toen ik 4 was, woonde hij al met iemand anders. Toen ik 7 was, had hij een nieuw gezin. Hij stuurde verjaardagskaarten via mijn oma en belde soms met kerst. Mijn moeder hield hem niet jarenlang fysiek bij me weg. Hij had ook keuzes gemaakt.
‘Dus wat probeer je me nou te zeggen?’ vroeg ik.
Ze keek me een tijdje aan. ‘Dat jullie allebei heel jong waren en allebei vonden dat de ander de eerste stap moest zetten. En ondertussen werd jij ouder.’
Ik ben daarna bijna meteen weggegaan. Niet omdat ze klaar was met praten. Ik had er gewoon geen zin meer in.
Buiten heb ik 10 minuten op een bankje gezeten met mijn fiets tussen mijn knieën. Noor had 3 berichten gestuurd. Geen drama. Ze vroeg of ik vanavond thuis at en of ik de post uit de brievenbus beneden wilde meenemen. Dat maakte het erger. Ik had liever gehad dat ze me uitschold.
Toen ik thuiskwam, stonden er 2 grote boodschappentassen in de gang. Ik dacht dat ze babyspullen had gekocht en werd meteen chagrijnig. Het waren haar kleren.
‘Ga je weg?’ vroeg ik.
‘Een paar dagen naar mijn ouders.’
‘Waarom?’
Ze keek me aan alsof dat een rare vraag was. ‘Omdat ik niet naast je wil slapen terwijl jij aan het uitzoeken bent of je straks überhaupt iets met ons kind te maken wilt hebben.’
Ik zei dat ze nu deed alsof ik haar en de baby dezelfde dag op straat had gezet. Zij zei dat ik alles meteen groter maakte zodra het over mijn aandeel ging. Daarna kregen we weer ruzie. Dit keer over een weekend in december dat nog niet eens bestaat.
Noor zei dat haar moeder waarschijnlijk 1 dag in de week kan oppassen en haar vader af en toe. Zij wil na haar verlof 3 dagen werken. Kinderopvang is hier niet iets wat je 2 weken van tevoren even regelt. Als ik echt geen vaste rol wil, moet zij daar nu rekening mee houden.
‘Dat mag toch?’ zei ik. ‘Dat is precies wat ik probeer duidelijk te maken.’
‘Ja,’ zei ze. ‘Maar dan moet je ook begrijpen wat dat betekent.’
Volgens haar betekent het dat ze gaat zoeken naar een woning die ze alleen kan betalen. Dat ze geen baan in Hamburg meeweegt in haar planning. Dat haar ouders de mensen worden die de baby ’s nachts kunnen ophalen als er iets is. En dat ik later niet mag doen alsof zij mij uit het gezin heeft gewerkt.
Dat laatste schoot bij mij verkeerd.
‘Dus als ik over 2 jaar anders denk, mag ik mijn eigen kind niet zien?’
Noor begon haar jas dicht te doen. ‘Zie je? Jij wilt nu geen vader zijn, maar je wilt wel alvast alle rechten houden voor als je later spijt krijgt.’
Ik zei dat mensen van gedachten mogen veranderen.
