Ze keek naar Henk.
Hij schudde zijn hoofd.
‘Mijn nummer heb je al twintig jaar.’
Vanessa keek naar de vloer.
Papa ging verder.
‘Je hebt mij niet gebeld.’
Geen antwoord.
‘Je hebt geen ziekenhuis gebeld.’
Stilte.
‘Geen politie.’
Ze huilde nu openlijk.
‘Maar wel de bank.’
Dat was de zin die haar brak.
‘Het spijt me.’
Papa knikte langzaam.
‘Dat geloof ik ook.’
Ze keek hoopvol op.
Toen voegde hij eraan toe:
‘Maar spijt maakt een keuze niet ongedaan.’
Mark stapte naar voren.
‘We gaan.’
Marieke blokkeerde hem niet.
‘Dat lijkt me verstandig. Maar u neemt niets mee.’
‘Mijn spullen liggen hier.’
‘Uw persoonlijke bezittingen kunt u later onder toezicht ophalen.’
Mark lachte bitter.
‘Onder toezicht?’
Henk wees naar de voordeur.
‘Ik zou gaan, jongen.’
Mark keek hem aan.
Henk was achtenzeventig.
Maar Mark besloot kennelijk dat discussie geen goed idee was.
Hij liep naar buiten.
Vanessa bleef zitten.
‘Papa… wat gebeurt er nu?’
Mijn vader keek ineens oud.
Niet zwak.
Gewoon oud.
Alsof de afgelopen uren hem jaren hadden gekost.
‘De bank onderzoekt de transacties. Mijn advocaat handelt het valse document af. Wat er met Mark gebeurt, hangt af van wat het onderzoek oplevert.’
‘En ik?’
Papa keek haar lang aan.
‘Jij gaat naar huis.’
Ze knikte.
Toen keek ze naar mij.
‘Natalie…’
Ik wist niet wat ze wilde zeggen.
Misschien wist zij het zelf ook niet.
‘Ik dacht echt dat jij niets om hem gaf.’
Ik voelde iets in mij verharden.
‘Nee, Vanessa. Dat dacht je niet.’
Ze knipperde.
‘Je had dat nodig om jezelf beter te voelen.’
Ze keek weg.
‘Misschien.’
‘Je had me kunnen bellen.’
‘Ik belde je.’
‘Om me te vertellen dat mijn vader dood was en dat ik niets kreeg.’
Ze begon opnieuw te huilen.
Ik voelde geen overwinning.
Dat verbaasde me.
Ik had jarenlang gedacht dat als Vanessa ooit eindelijk zou begrijpen hoe oneerlijk ze tegen me was geweest, ik me opgelucht zou voelen.
Dat deed ik niet.
Ik voelde me alleen moe.
Papa liep naar de voordeur en hield hem open.
Vanessa stond op.
Voordat ze naar buiten liep, stopte ze bij hem.
‘Hou je nog van me?’
Papa sloot zijn ogen.
Toen legde hij een hand tegen haar wang.
‘Natuurlijk.’
Ze begon harder te huilen.
‘Maar liefde betekent niet dat er geen gevolgen zijn.’
Vanessa knikte.
En vertrok.
Drie maanden later zat ik opnieuw met papa aan een keukentafel.
Deze keer in zijn huis.
De keuken was niet verbouwd.
Papa had zelfs geweigerd de kastdeurtjes te vervangen die al jaren scheef hingen.
‘Karakter,’ noemde hij dat.
Ik noemde het koppigheid.
Mark woonde niet meer bij Vanessa.
Het onderzoek naar de banktransacties had aangetoond dat hij meer geld had verplaatst dan wij aanvankelijk wisten. Een deel was teruggevonden. Voor de rest liep de juridische procedure nog.
Vanessa had verklaard dat ze niets van de overboekingen of de vervalsing wist.
Voor zover wij konden nagaan, was dat waar.
Maar ze had wel geweten dat papa vermist was.
Ze had ervoor gekozen Marks verhaal te geloven omdat het haar gaf wat ze wilde horen.
Dat was iets waar ze zelf mee moest leren leven.
Papa had zijn testament opnieuw laten controleren.
Niet omdat het nodig was.
Omdat hij wilde dat er nooit meer twijfel over kon bestaan.
Op een zondagmiddag vroeg hij Vanessa en mij allebei langs te komen.
Ze zat aan de ene kant van de tafel.
Ik aan de andere.
Papa legde twee enveloppen neer.
‘Voordat iemand iets zegt: ik ben niet van plan binnenkort dood te gaan.’
Vanessa keek beschaamd.
Ik verslikte me bijna in mijn koffie.
Papa glimlachte.
‘Maar ik heb genoeg van geheimen.’
Hij vertelde ons wat hij had geregeld.
Het huis zou na zijn overlijden worden verkocht, tenzij een van ons de ander tegen een onafhankelijke taxatiewaarde wilde uitkopen.
De opbrengst zou gelijk worden verdeeld.
Zijn spaargeld eveneens.
Zijn auto ging naar Henk.
Henk protesteerde meteen.
Papa negeerde hem.
Een deel van zijn geld zou naar een lokale stichting gaan die mantelzorgers ondersteunde.
En één ding was veranderd.
Papa had een onafhankelijke executeur benoemd.
Geen Vanessa.
Geen mij.
‘Omdat ik wil dat jullie zussen blijven,’ zei hij. ‘Niet tegenstanders in een wedstrijd om mijn spullen.’
Vanessa keek naar mij.
