Hoofdstuk 1. De ochtend waarna alles veranderde
Nadezjda Petrovna had de hele nacht niet geslapen.
Ze zat op de rand van de oude bank in de keuken en staarde naar de deur van haar dochters kamer. Achter de muur bewoog Marina nauwelijks. Af en toe hoorde ze alleen het zachte gekraak van het bed.
Nog maar de avond ervoor had de vrouw Marina’s jurk gestreken en glimlachend gezegd:
— Zo, meisje. Nu ben je afgestudeerd. Vanaf nu begint er een heel ander leven.
Marina had gelachen.
— Mam, je praat alsof ik naar de andere kant van de wereld vertrek.
— Voor mij blijf je toch altijd mijn kleine meisje.
Nu leken die woorden voor Nadezjda Petrovna onvoorstelbaar ver weg.
‘s Ochtends ging ze voorzichtig de kamer binnen.
Marina lag met haar gezicht naar de muur.
— Lieverd…
Het meisje antwoordde niet.
— Marisj, kijk naar me.
Langzaam draaide Marina zich om. Haar gezicht was lijkbleek.
Haar moeder verstijfde.
Om Marina’s pols zat een donkere afdruk van vingers.
— Wie heeft dit gedaan?
Marina keek weg.
— Niemand.
— Zeg niet tegen mij: „Niemand.”
— Mam, alsjeblieft…
Nadezjda Petrovna ging naast haar zitten.
— Ik ben je moeder. Je hoeft me niet meteen alles te vertellen. Maar ik zie dat er iets vreselijks is gebeurd.
Een paar seconden bleef het stil.
Toen fluisterde Marina:
— Ze hebben me opgesloten.
— Wie?
— Ilja… Svetlana… en nog drie anderen.
Nadezjda Petrovna voelde hoe alles in haar vanbinnen koud werd.
— Wat is er in de kelder gebeurd?
Marina bedekte haar gezicht met haar handen.
— Ik wil er niet aan terugdenken.
Haar moeder drong niet verder aan. Ze sloeg alleen haar armen stevig om haar dochter heen.
Een paar minuten later zei Marina plotseling:
— Mam, het ergste is niet eens dat.
— Wat dan?
— Svetlana heeft alles met haar telefoon opgenomen.
Nadezjda Petrovna keek langzaam op.
— Weet je dat zeker?
Marina knikte.
— Voordat ze de deur dichtdeden, zag ik haar. Ze stond in de gang en glimlachte.
Op dat moment begon de telefoon op tafel te trillen.
Er was een bericht binnengekomen van een onbekend nummer.
**„Als u de laatste restjes waardigheid van uw dochter wilt bewaren, vergeet dan wat er gisteravond is gebeurd.”**
Nadezjda Petrovna las het bericht drie keer.
Daarna stond ze op.
— Mam, doe alsjeblieft niets, — zei Marina angstig.
De vrouw keek haar aan.
— Ik zal niets overhaast doen.
Ze pakte haar telefoon en maakte een foto van het scherm.
— Maar ik beloof je één ding: ik zal niet toestaan dat ze jou het zwijgen opleggen.
Nog diezelfde dag ging Nadezjda Petrovna naar de school.
De directeur ontving haar koel.
— Het schoolfeest is voorbij. Ik denk dat u begrijpt dat kinderen soms domme dingen doen.
— Mijn dochter is achttien jaar, — antwoordde Nadezjda rustig. — Dit is geen „domme streek”.
De directeur keek weg.
— Heeft u bewijs?
