Nadezjda Petrovna haalde haar telefoon tevoorschijn.
— Voorlopig alleen dit bericht. Maar ik zal de rest vinden.
Ze wist nog niet dat de echte waarheid zich al heel dichtbij bevond.
En de man die van plan was haar aan het licht te brengen, kreeg diezelfde nacht een bericht:
**„Als je de waarheid wilt vertellen, kom dan alleen. Vanavond om tien uur.”**
Hoofdstuk 2. Degene die besloot te praten
Om tien uur ‘s avonds was het ongewoon stil bij de oude sporthal.
Ilja stond enkele minuten onder een lantaarnpaal en durfde niet naar binnen te gaan. Hij keek meerdere keren op zijn telefoon.
Het bericht was kort geweest:
**„Als je de waarheid wilt vertellen, kom dan alleen.”**
Bijna had hij besloten niet te komen. Maar toen dacht hij aan Marinas gezicht de ochtend na het schoolfeest.
— Verdomme… — fluisterde de jongen.
De deur van de sporthal was niet op slot.
Binnen was het donker.
— Is hier iemand?
Er kwam geen antwoord.
Ilja zette een paar stappen en hoorde plotseling:
— Je bent toch gekomen.
Hij draaide zich abrupt om.
Uit de duisternis kwam Andrej tevoorschijn — een van de vier jongens die die nacht aanwezig waren geweest.
— Was jij degene die me hierheen heeft geroepen?
— Ja.
— Waarom?
Andrej zweeg.
— Praat.
— Ik kan niet langer zwijgen.
Ilja lachte nerveus.
— Wat is er gebeurd? Heeft je geweten ineens gesproken?
— Dit is niet grappig.
— Zeg dan gewoon wat je wilt zeggen.
Andrej kwam dichterbij.
— Heb je gezien wat Svetlana met haar telefoon heeft gedaan?
Ilja fronste.
— Met welke telefoon?
— Ze heeft alles opgenomen.
De jongen zweeg.
— En?
— Ze heeft de video bewaard.
— Hoe weet je dat?
— Omdat ze hem naar iemand heeft gestuurd.
Ilja werd bleek.
— Naar wie?
Andrej noemde een naam.
Enkele seconden lang staarde Ilja hem alleen maar aan.
— Weet je dat zeker?
— Ja.
— Waarom vertel je mij dit?
Andrej zuchtte diep.
— Omdat Marinas moeder vanochtend naar me toe is gekomen.
— Wat?!
— Niet persoonlijk. Ze heeft via een bekende iets aan me laten bezorgen.
Hij haalde een kleine USB-stick uit zijn zak.
— Wat is dat?
— Een kopie van de beelden van de camera bij de school.
Ilja deed een stap achteruit.
— Daar hing een camera?
— Op de binnenplaats achter de school. Die oude camera werd al lange tijd niet meer gebruikt, maar blijkbaar nam hij nog steeds beelden op.
Nu begreep Ilja waarom Andrej zo zenuwachtig was.
— Kun je ons daarop zien?
— Niet alles. Maar je ziet wel hoe Marina naar de trap wordt gebracht.
Ilja sloeg zijn handen voor zijn gezicht.
— We zijn idioten…
— Nee, — antwoordde Andrej zacht. — Een domme fout kun je misschien nog een vergissing noemen. Maar wat wij hebben gedaan, valt niet goed te praten.
