Mijn moeder keek naar het laken. ‘Ik had het anders moeten formuleren.’
‘Dat is geen antwoord,’ zei Noor.
Mijn moeder kneep haar lippen op elkaar. ‘Ik dacht dat je overdrijft.’
‘Waarom?’
Er viel een stilte. Mijn moeder streek met haar duim over de hengsels van de tas.
‘Omdat ik dacht dat je straks zou zeggen dat ik te veel deed. Dat ik te vaak kwam. Dat ik Mila niet mocht vasthouden.’
Noor bleef haar aankijken. ‘Dus liet je mij ziek worden om te bewijzen dat je nodig was?’
‘Zo heb ik het niet bedoeld.’
‘Maar je hebt het wel gedaan.’
Mijn moeder schudde haar hoofd. ‘Ik wilde helpen.’
‘Je wilde beslissen.’
Ze keek nu naar Noor. Voor het eerst die ochtend leek ze niet boos. Alleen moe.
‘Na jouw bevalling, Maarten, was ik er alleen voor,’ zei ze. ‘Je vader vond dat ik me aanstelde. Als ik zei dat ik pijn had, moest ik thee drinken en slapen. Ik heb mezelf beloofd dat ik dat bij mijn eigen kinderen anders zou doen.’
‘En nu deed je hetzelfde bij Noor,’ zei ik.
‘Ik dacht dat ik haar rustig hield.’
‘Dat is niet hetzelfde als helpen,’ zei Noor.
Mijn moeder trok haar jas recht. ‘Ik heb de afspraak niet afgezegd om jou iets aan te doen.’
‘Dat maakt het niet beter.’
‘Ik wil mijn kleindochter zien.’
‘Dat kan,’ zei Noor. ‘Maar niet omdat jij vindt dat je er recht op hebt. En niet zolang ik het gevoel heb dat ik bij jou mijn eigen lichaam moet verdedigen.’
Mijn moeder keek naar mij. Ik had vroeger geleerd dat zo’n blik een verzoek was: zeg dat ze het niet zo bedoelt, maak het weer goed, zorg dat iedereen aan tafel blijft zitten.
Ik deed het niet.
‘Je komt voorlopig alleen op afspraak,’ zei ik. ‘En je krijgt de sleutel niet terug.’
‘Je gaat mij buitensluiten.’
‘Ik zorg dat Noor zich veilig voelt in haar eigen huis.’
‘Na alles wat ik voor jullie heb gedaan.’
‘Je hebt iets gedaan wat je niet had mogen doen.’
Mijn moeder zette de doos beschuit op het tafeltje. ‘Ik wist niet dat het zo erg was.’
‘Dat is precies waarom je had moeten bellen.’
Ze bleef nog even staan. Toen pakte ze haar tas weer op en liep weg. De beschuit liet ze liggen.
Noor ging de volgende dag naar huis. Ze was nog zwak, maar haar temperatuur was normaal. De arts schreef antibiotica voor die ze thuis moest afmaken en gaf duidelijke instructies voor als de koorts terugkwam. Een verpleegkundige liep met ons door het schema heen. Ik noteerde de tijden op een vel papier en hing het naast de koelkast.
De eerste nacht sliep Mila maar in korte stukken. Noor werd telkens wakker als ze bewoog. Ik nam haar mee naar beneden zodat zij kon rusten. In de keuken stond de soep van mijn moeder nog in de koelkast. Ik gooide hem niet weg. Ik wist alleen niet meer of ik hem kon opwarmen zonder te denken aan die middag.
Op woensdag kwam er een envelop van de verloskundige praktijk. Het was een bevestiging van de afgezegde afspraak, met de naam van degene die telefonisch had gebeld. Mijn moeder had niet gedaan alsof ze de verloskundige al had gesproken. Ze had zelf gebeld, de afspraak laten vervallen en vervolgens Noor verteld dat ze het had geregeld.
Noor las de brief aan de keukentafel. Haar vingers bleven bij de datum liggen.
‘Ze heeft het voorbereid,’ zei ze.
Ik wilde zeggen dat ze misschien in paniek was geweest. Dat ze verkeerd had ingeschat hoe ziek Noor was. Die woorden kwamen niet voorbij mijn tanden.
‘Ja,’ zei ik.
‘Ik wil dat je haar schrijft dat ze voorlopig niet langskomt.’
‘Dat doe ik.’
‘Niet namens mij. Namens ons.’
Ik stuurde mijn moeder een bericht. Ik schreef dat ze Noor niet had geloofd, dat ze de afspraak had afgezegd en dat wij voorlopig geen bezoek wilden. Ik schreef ook dat we haar zouden laten weten wanneer dat veranderde.
Ze antwoordde binnen een minuut.
Ik heb dit niet verdiend.
Noor las het mee vanaf de andere kant van de tafel. Ze vouwde de ziekenhuisbrief dicht.
‘Dat is vast waar,’ zei ze. ‘Maar het is niet de vraag.’
Mijn moeder liet daarna weken niets van zich horen. Geen telefoontje, geen kaartje, geen bericht met een vraag over Mila. Alleen via mijn tante hoorde ik dat ze gekwetst was en dat Noor “de familie uit elkaar trok”.
Ik zei tegen mijn tante dat er een baby was en een vrouw die bijna met een ernstige infectie in het ziekenhuis had gelegen. Daarna maakte ik het gesprek af.
Na drie weken belde mijn moeder. Ik nam op in de tuin terwijl Noor boven Mila in bad deed.
‘Ik wil mijn kleindochter zien,’ zei ze.
‘Ik begrijp dat.’
‘Dan kan ik toch langskomen?’
