Daarna schoof hij de lege envelop terug.
Ik zei niets.
Bram kwam achter me staan.
“Is dat Daan?”
“Ja.”
De video liep door.
Veertig seconden later kwam Liesbeth binnen.
Daan verstijfde.
Zij keek naar zijn jas.
Toen naar de openstaande lade.
“Hoeveel?”
Geen schrik.
Geen vraag wat hij aan het doen was.
Alleen:
“Hoeveel?”
“Vier.”
“Dat is te veel.”
“Ik betaal het terug.”
“Dat zeg je elke keer.”
Mijn vingers werden koud.
Elke keer.
Daan liep dichter naar haar toe.
“Ze gaan vrijdag beslag leggen op de bus. Zonder die bus heb ik geen werk.”
“Je kunt niet blijven pakken.”
“Wat moet ik dan?”
Liesbeth zweeg.
Toen zei ze:
“Niet hier.”
Daan keek naar het plafond, wreef over zijn gezicht en liep weg.
Ik pauzeerde de video.
Bram floot zacht door zijn neus.
“Dus je schoonmoeder wist het.”
“Meer dan wist.”
Ik keek naar de tijdlijn.
Donderdag.
De dag dat Lotte kaalgeschoren was.
11.03 uur.
Lotte liep de woonkamer in met haar knuffelkonijn.
Liesbeth zat aan tafel.
Haar handtas stond open op een stoel.
Daan stond bij de keuken.
Hij haalde iets uit Liesbeths tas.
Een stapeltje briefgeld.
Lotte zag hem.
Daan zag dat zij hem zag.
Zelfs zonder geluid was het moment duidelijk.
Hij hurkte bij haar neer.
Zei iets.
Gaf haar iets kleins.
Waarschijnlijk een munt.
Toen wees hij naar de gang.
Lotte liep weg.
Tien minuten later kwam Liesbeth terug.
Ze zocht in haar tas.
Eerst rustig.
Daarna sneller.
Daan stond naast haar.
Hij zei iets.
Ik zette het volume harder.
“Ik zag Lotte bij je tas.”
Liesbeth keek naar hem.
“Wat?”
“Met geld.”
Mijn keel trok dicht.
Daan aarzelde amper.
“Volgens mij heeft ze iets gepakt.”
“Lotte?”
“Vraag het haar.”
Daarna volgde een opname die ik nooit meer volledig heb bekeken.
Niet omdat de camera iets expliciet gewelddadigs liet zien.
Juist daarom.
Het was huiselijk.
Liesbeth riep Lotte.
Mijn dochter kwam binnen met haar konijn tegen haar borst.
Liesbeth ging voor haar staan.
“Heb jij geld uit oma’s tas gepakt?”
Lotte keek naar Daan.
“Van oom.”
Daan zei onmiddellijk:
“Zie je? Ze geeft mij de schuld.”
“Lotte.”
“Van oom Daan.”
Liesbeth pakte haar pols.
“Niet liegen.”
Lotte begon te huilen.
Daarna verdween iedereen een paar minuten uit beeld.
Toen kwamen ze terug.
Liesbeth had een tondeuse.
Sanne kwam vanuit de gang.
“Wat ga je doen?”
“Ze moet leren dat stelen gevolgen heeft.”
Sanne keek naar Daan.
Hij leunde tegen de keuken.
Zei niets.
Mijn vrouw zei:
“Mam, ze is drie.”
“Precies. Dan kun je nog corrigeren.”
“Niet met een tondeuse.”
“Dan doe jij het.”
Sanne werd stil.
Dat was het moment waarop ik nog hoopte dat ze mijn dochter zou pakken en weggaan.
Dat deed ze niet.
Ze bleef staan.
Liesbeth zette Lotte op een keukenstoel.
Mijn dochter krijste.
Sanne sloeg haar handen voor haar mond.
“Stop nou, mam.”
“Hou haar dan vast.”
Sanne deed het niet.
Maar ze liep ook niet weg.
Ze stond erbij.
Dat bleek soms genoeg.
Ik klapte de laptop dicht.
Niet hard.
Dat was het vreemde.
Ik voelde geen behoefte iets kapot te slaan.
Ik wilde alleen alles bewaren.
“Maak kopieën,” zei Bram.
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Van die beelden. Meteen.”
Hij had gelijk.
We downloadden alle fragmenten. Ik stuurde ze naar een nieuwe cloudmap, naar mijn privémail en naar Bram.
Daarna belde ik Sanne.
Ze nam direct op.
“Waar is Lotte?”
“Veilig.”
“Maarten, luister—”
“Ik heb de camera bekeken.”
