“Voor jou.”
“Mag ik alles gebruiken?”
Sanne knikte.
“Het is van jou. Jij beslist.”
Lotte tilde het kistje op en liep ermee naar tafel.
Sanne en ik bleven even tegenover elkaar staan.
“Hoe gaat het?” vroeg ze.
“Goed.”
Ze knikte.
Geen gesprek over ons.
Geen terugblik.
Dat hoefde niet iedere keer.
Buiten tikte regen tegen het raam. Aan de overkant trok een buurvrouw haar gordijnen dicht.
Lotte zat aan tafel en schilderde een huis.
Het dak was paars.
De deur groen.
Er stonden twee mensen voor.
Ik vroeg niet wie.
Sanne ook niet.
Na een tijdje tekende Lotte haar eigen haar.
Veel te groot.
Bruine lijnen tot ver voorbij haar schouders.
Ze hield het papier omhoog.
“Kijk.”
Ik keek.
“Mooi.”
Ze wees naar het kleine figuurtje in het midden.
“Dat ben ik.”
Sanne slikte.
Lotte legde de tekening weer neer en schilderde verder.
Ze had geen grootse speech nodig.
Geen perfecte familie.
Geen volwassenen die haar vertelden dat alles weer normaal was.
Ze had iets veel eenvoudigers nodig.
Een deur die dichtging wanneer ze wilde dat hij dichtging.
Een borstel die werd weggelegd wanneer ze nee zei.
Geld dat niet meer uit laden verdween.
En volwassenen die eindelijk begrepen dat familie geen vrijbrief is om iemand kapot te maken en het daarna liefde te noemen.
Ik had die avond, maanden eerder, de verborgen camera aangezet omdat ik wilde weten wie ons geld stal.
Ik vond iets veel duurders terug.
De waarheid over de mensen die in mijn huis kwamen.
Over mijn huwelijk.
Over wat wij jarenlang normaal hadden genoemd.
En vooral over mijn dochter.
Ze had nooit gestolen.
Ze had alleen gezien wie het deed.
Iedere volwassene in die kamer had meer macht dan zij.
Maar uiteindelijk was zij de enige geweest die vanaf het begin de waarheid vertelde.
