— Victoria, begin mijn woorden nu niet te verdraaien.
— Waarom zaten de documenten in de koffer?
— Omdat ze bij elkaar hoorden.
Elena’s moeder schudde haar hoofd.
— Elena heeft je gevraagd niets te vernietigen.
Maxim barstte uit:
— Ik heb niets vernietigd!
— Waarom heb je de koffer dan onder een deken verborgen?
Hij antwoordde niet.
En dat was precies het probleem.
Op elke eenvoudige vraag moest ik de waarheid stukje voor stukje uit hem trekken.
Eerst was deze vrouw zogenaamd „niemand”.
Daarna bleek ze de moeder te zijn van een vrouw die hij ooit had gekend.
Toen ontdekte ik dat ze zijn voormalige verloofde was.
Daarna bleek dat ze zelfs al een trouwjurk hadden.
Vervolgens bleek dat haar sluier op mijn hoofd was beland.
Toen kwam het bedrijf.
Daarna de documenten.
En toen de verborgen koffer.
— Hoeveel dingen moet ik nog zelf ontdekken, Maxim?
— Geen enkele meer.
— Dat zou je tien minuten geleden ook hebben gezegd.
Hij keek in de richting van het gemeentehuis.
— Laten we naar binnen gaan. We trouwen en praten er daarna over.
Ik bleef staan.
— Wat?
— We kunnen nu niet alles weggooien. De mensen zijn er. Het restaurant is betaald. Iedereen wacht op ons.
— Wil je echt dat ik daar nu naar binnen ga?
— Ja. Want al deze dingen veranderen niets aan wat ik voor jou voel.
— Maar ze veranderen wel wat ik over jou weet.
— Victoria, dit is jaren geleden!
— Voor jou.
Ik wees naar Elena’s moeder.
— Voor haar moest haar dochter je zojuist contacteren om haar eigen trouwjurk en documenten terug te krijgen.
— Elena probeert alleen maar problemen voor me te veroorzaken.
— Misschien.
Maxim zweeg.
Waarschijnlijk had hij dat antwoord niet verwacht.
— Misschien heeft ze gelijk. Misschien ook niet. Dat weet ik nog niet.
Ik gaf de map aan Elena’s moeder.
— En precies dát is het probleem. Over een paar minuten zou ik met jou trouwen en ik weet niet wie van jullie de waarheid vertelt.
— Je kent míj!
— Dat dacht ik.
Maxim keek me enkele seconden aan.
Toen zei hij iets waardoor alles definitief veranderde.
— Als je nu deze bruiloft afzegt, moet je niet denken dat ik achter je aan kom als je later ontdekt dat je een fout hebt gemaakt.
Het was geen smeekbede meer.
Het was druk.
Ik keek naar de man met wie ik de rest van mijn leven zou doorbrengen.
— Dan heb je mijn beslissing zojuist een stuk makkelijker gemaakt.
Ik deed mijn ring af.
— De huwelijksvoltrekking gaat niet door.
— Victoria!
— Niet vanwege de foto’s. Niet vanwege Elena. Zelfs niet vanwege de sluier.
Ik legde de ring in zijn hand.
— Maar omdat je de hele ochtend de tijd had om me de waarheid te vertellen en ervoor koos de koffer onder een deken te verstoppen.
Daar eindigde onze bruiloft.
We verloren geld aan het restaurant, de fotograaf en de band.
Sommige familieleden zeiden later dat ik op zijn minst naar binnen had moeten gaan en de „oude problemen” daarna had moeten oplossen.
Dat deed ik niet.
In de dagen daarna gingen de documenten naar advocaten en vervolgens naar deskundigen.
Niet alle beschuldigingen van Elena bleken waar te zijn.
Voor sommige transacties waren er verklaringen.
