Even staarde Emily naar het scherm, haar hart klopte iets sneller. Ze had natuurlijk geweten dat dit eraan zat te komen. Maar nu het zover was, voelde ze een golf van opluchting. Ze was niet alleen verlost van het huwelijk. Ze was verlost van alles waar Ethan ooit voor had gestaan.
En het voelde verdomd goed.
Aan de andere kant van de stad liep Ethan heen en weer in het penthouse-appartement dat hij ooit met Emily had gedeeld. Het uitzicht was nog steeds adembenemend, de ramen van vloer tot plafond boden een panoramisch zicht op de stad, maar nu voelde het als een gevangenis.
Hij kon niet stilzitten. Hij kon niet helder denken. Alles viel uit elkaar en hij kon er niets aan doen om het te stoppen. Zijn telefoon was zijn reddingslijn geworden, maar elk telefoontje maakte hem leger dan het vorige. De toekomst die hij zo zorgvuldig had opgebouwd, stortte sneller in elkaar dan hij kon bevatten.
En in de stille hoekjes van zijn geest was er maar één gedachte: Wat heb ik gedaan?
Hij dacht terug aan de avond dat hij Emily had ontmoet. Ze was slechts een serveerster geweest, gewoon een vrouw die probeerde een leven voor zichzelf op te bouwen. Ze had naar hem geluisterd, in hem geloofd toen niemand anders dat deed. Zij was degene geweest die hem had geholpen toen hij nauwelijks het hoofd boven water kon houden. Ze was zijn partner geweest in alle opzichten, maar ergens onderweg was hij dat vergeten.
Nu was dat allemaal verdwenen.
Hij wist niet wie hij de schuld moest geven. Zichzelf? Alexander Reed? Emily? Uiteindelijk maakte het niet uit. Wat er wel toe deed, was dat hij alles kwijt was geraakt wat ooit voor hem belangrijk was geweest. Zijn bedrijf, zijn reputatie, zijn leven – alles gleed stukje bij stukje weg.
Zijn telefoon trilde opnieuw. Weer een telefoontje. Weer een naam die hij niet wilde zien.
Het was Lucas Hayes.
Hij pakte het op zonder erbij na te denken.
‘Wat nu?’ siste hij, zijn stem schor van dagenlange stress en slapeloze nachten.
‘Ethan,’ zei Lucas met een irritant kalme stem. ‘Ik denk dat je alvast wat voorbereidingen moet treffen. De liquidatie is al begonnen. Je bezittingen worden verkocht.’
Ethans hart zakte in zijn schoenen. “Waar heb je het over?”
‘Precies wat ik zei,’ antwoordde Lucas. ‘Alexander Reed trok aan alle touwtjes. Alles waar je voor hebt gewerkt, wordt afgebroken. Je bedrijf bestaat niet meer. Het is voorbij.’
Ethan werd overspoeld door misselijkheid. De woorden troffen hem harder dan welke fysieke klap dan ook.
‘Luister, ik weet dat dit niet makkelijk voor je is,’ vervolgde Lucas, met dezelfde afstandelijke beleefdheid als altijd. ‘Maar je moet je voorbereiden op het ergste. Je zult met niets achterblijven. Alexander geeft geen tweede kansen. En op dit moment kijken de mensen die nog vertrouwen in je bedrijf hadden toe hoe je de val te boven komt.’
Ethan reageerde niet. Zijn gedachten raasden door zijn hoofd, wanhopig proberend de lawine van realiteit die over hem heen was gekomen te verwerken. Hij wist niet precies hoe lang hij aan de telefoon was gebleven, maar toen Lucas eindelijk ophing, stond Ethan midden in het penthouse, het gewicht van zijn mislukking als een dichte mist om hem heen.
Terug op het hoofdkantoor van Reed Financial was Alexander Reed kalm. De deals waren rond. Alle investeerders hadden zich teruggetrokken. Ethans imperium bestond niet meer. En hoewel het einde van Ethans verhaal niet meer dan een voetnoot was in de wereld van de high finance, betekende het voor Emily het begin van iets nieuws.
Haar vader had haar de kans gegeven om in het licht te treden. Hij had haar kracht eerder herkend dan wie dan ook, en nu was het tijd voor haar om de wereld te laten zien waartoe ze in staat was.
Emily zat later die middag in het kantoor van haar vader en besprak de laatste details van haar nieuwe functie bij Reed Financial. Ze was al begonnen met plannen maken, haar hoofd zat vol ideeën, en voor het eerst in jaren voelde ze een vonk van opwinding.
‘Je bent niet zomaar mijn dochter,’ had Alexander tegen haar gezegd. ‘Je bent een kracht om rekening mee te houden. Je zult iets groters creëren dan alles wat ik ooit zou kunnen maken.’
Het was een zeldzaam moment voor Alexander – hij sprak zelden zo, en Emily wist dat het iets betekende. Hij was altijd al een man van weinig woorden geweest, maar de betekenis van die woorden ontging haar niet.
Voor het eerst had ze het gevoel dat ze kon ademen. Ze had Ethans goedkeuring of het succes van zijn bedrijf nooit nodig gehad. Ze had altijd al de capaciteiten gehad om haar eigen toekomst op te bouwen. En nu zou ze dat ook doen.
De deur van het penthouse vloog open en verbrak de zware stilte die al veel te lang in de kamer hing. Ethan draaide zich om en zag Vanessa in de deuropening staan, haar gezicht bleek en gespannen. Ze stapte naar binnen en sloot de deur achter zich.
‘Ethan,’ zei ze, haar stem trillend. ‘Dit is voorbij. We zijn alles kwijt. Het is gedaan.’
Ethan gaf geen antwoord. Hij kon niet. Het enige wat hij kon doen was uit het raam staren en de stad onverschillig gadeslaan, voorbijgaand aan zijn ondergang. Niet alleen zijn bedrijf was verwoest. Alles waar hij ooit in had geloofd, was vernietigd.
