DEEL 8 — Emma's Laatste Kaart
Emma probeerde een deal te sluiten.
Natuurlijk.
Haar advocaat benaderde het OM met het aanbod dat zij volledige openheid zou geven over de datatransfers, Van Heerde, Marianne en buitenlandse kopers, in ruil voor mildere behandeling rond de vergiftiging.
De Vries vroeg mijn mening niet formeel.
Dat mocht hij niet.
Maar hij zei wel:
"Ze gaat jou beschuldigen van jaloezie."
"Laat haar."
"Ze gaat zeggen dat Jeroen vrijwillig middelen nam."
"Dan heeft ze zijn urine nodig om te liegen."
"Die hebben wij."
"Precies."
Emma's verklaring begon slim.
Zij was onder druk gezet door Marianne.
Zij was verliefd op Jeroen.
Zij dacht dat de supplementen onschuldig waren.
Zij wachtte met 112 omdat Jeroen zei dat hij "geen scène" wilde.
Daarna werd het minder slim.
De rechercheur legde foto's van de pilstrip voor haar.
De aankoopgegevens.
Camerabeelden van haar bij een apotheek in Antwerpen, waar zij furosemide onder een valse naam ophaalde.
Daarna de zoekgeschiedenis op haar laptop:
hypokaliëmie collaps symptomen
hypernatremie verwardheid
furosemide detecteerbaar urine hoelang
pericard tamponade symptomen verwarren
Bij die laatste zoekopdracht stopte zij met slachtoffer spelen.
Ze werd stil.
Van Dijk vroeg:
"Waarom zocht u op hoe u symptomen kunt verwarren met pericardtamponade?"
Emma keek naar haar advocaat.
Die fluisterde.
Emma zei:
"Ik wil opnieuw beginnen."
Dat was geen antwoord.
Maar wel een breuk.
Ze begon te praten.
Marianne had het plan aangestuurd, zei ze. Van Heerde moest telefonisch zorgen dat de SEH richting operatie dacht. Als Sanne zou tekenen, werd zij later mede-verantwoordelijk voor de medische escalatie. Als Jeroen complicaties kreeg, konden crisisvolmachten worden geactiveerd. Als hij overleefde, kon hij onder druk verder tekenen. Als hij stierf, zou Marianne via familieholding en noodclausules proberen de onderneming te controleren.
"En ik?" vroeg de rechercheur namens mij.
Emma keek naar de tafel.
"Sanne moest kapot."
"Waarom?"
"Omdat zij de enige was die de waarden zou begrijpen."
Daar was het.
Mijn echte rol.
Niet jaloerse vrouw.
Niet lastig familielid.
Risico.
Emma vervolgde:
"Jeroen zei altijd dat zij haar werk thuis niet gebruikte. Dat zij te loyaal was. Marianne zei dat loyaliteit een sleutel is als je weet naar welke deur."
Ik hoorde dat later van De Vries en voelde hoe oude liefde in mij volledig versteende.
Jeroen had hen geleerd waar mijn grenzen lagen.
Hij had mijn mildheid beschreven alsof het beveiligingslek was.
Emma gaf ook de locatie van een externe server.
Daarop stonden versleutelde patiëntbestanden, leveringsdata, betaallijsten en de namen van drie buitenlandse kopers.
De zaak werd nationaal.
Niet omdat mijn huwelijk interessant was.
Omdat duizenden patiënten mogelijk waren geraakt.
Novamedica werd onder toezicht geplaatst.
Bestuurders traden af.
Ziekenhuizen schortten contracten op.
Van Heerde werd geschorst en later aangehouden.
Marianne bleef ontkennen totdat Emma's server haar eigen e-mails terugbracht.
Eén mail werd beroemd binnen het dossier.
"Sanne tekent wel als Gerard huilt. Zij wil nog steeds bij de familie horen."
Ik las die zin in het proces-verbaal.
Toen moest ik gaan zitten.
Niet omdat hij waar was.
Omdat hij ooit waar genoeg was geweest.
Ik had bij de familie willen horen.
Niet om geld.
Niet om naam.
Om Jeroen.
Om een plek.
Om te bewijzen dat ik niet te scherp, te onafhankelijk, te professioneel was om geliefd te worden.
Dat verlangen hadden zij als knop gebruikt.
Noor vond me die avond aan haar keukentafel.
"Je kijkt alsof je jezelf weer verhoort."
"Ze hadden gelijk over één ding."
"Nee."
"Je weet niet wat ik ga zeggen."
"Jawel. Je gaat zeggen dat je erbij wilde horen, en ik ga zeggen dat familie willen geen misdrijf is."
Ik zweeg.
Ze zette thee neer.
"Nog iets?"
"Ik heb zijn leven gered."
"Ja."
"En hij gebruikte mijn liefde als zwakke plek."
"Ja."
"Hoe leef je daarmee?"
Noor ging zitten.
"Door te begrijpen dat zijn misbruik niets zegt over de waarde van wat hij misbruikte."
Die zin bleef.
