Tomás stapte naar voren om hem af te maken. Benedita wachtte tot het allerlaatste moment, verzamelde toen al haar kracht en gaf hem een opwaartse slag tegen zijn kin.
Tomás verstijfde, rolde met zijn ogen en zakte vervolgens als een berg in elkaar op de grond.
De menigte bleef een tijdje stil, voordat ze uitbarstte in geschreeuw, applaus en uitroepen van verbazing.
De vrijheid zegevierde.
Joaquim betrad de ring en omhelsde Benedita. Ze kon nauwelijks op haar benen staan.
Eduarda kwam terug met een leren tas. Ze gaf de honderd bankbiljetten aan Joaquim. Hij telde ze en gaf meteen de helft aan Benedita.
Dat was zijn rol, precies zoals hij had beloofd.
De volgende dag moest Joaquim het document verzegelen. Benedita zou vrij zijn.
Ze vroeg hem waarom hij het had gedaan.
Joaquim antwoordde simpelweg dat ze een kans verdiende en dat hij er zelf ook een nodig had. Ze hadden elkaar gered.
Wat deed ze met haar vrijheid?
Drie maanden later verliet Benedita Vassouras met 50 contos, nieuwe kleren en een ondertekende en verzegelde brief. Joaquim betaalde zijn schuld af en renoveerde zijn vijfde huis.
Ze hebben elkaar nooit meer gezien.
Dertig jaar later, toen Joaquim vredig op hoge leeftijd overleed, werd er een brief op zijn nachtkastje gevonden. Het was een brief van Benedita.
Ze opende een school in Salvador. Daar leerde ze meisjes vechten, lezen en overleven.
In de brief stond simpelweg:
Dankjewel dat je me zag toen niemand anders dat deed. Je gaf me meer dan vrijheid: je gaf me mijn essentie terug.
