De tax reed sneller dan ik prettig vond, maar niet snel genoeg voor mijn gedachten. Buiten gleed Rotterdam voorbij in grijze flarden van regen en verkeer. Ik keek naar mijn telefoon zonder hem te ontgrendelen. Pieter belde opnieuw. Ik nam niet op. Niet omdat ik bang was voor wat hij zou zeggen, maar omdat ik bang was dat zijn stem iets in mij zou wakker maken wat ik juist probeerde te begraven.
Toen ik het Erasmus MC binnenliep, rook ik onmiddellijk die vertrouwde mengeling van ontsmettingsmiddel, koffie en vermoeidheid. Een verpleegkundige kwam me tegemoet voordat ik bij de receptie was.
“Dokter Van Leeuwen?”
“Ja.”
“Dokter Keller wacht op u.”
Ik volgde haar door de gang. Mijn hakken tikten snel over de vloer. Bij de liften zag ik ineens Charlotte.
Ze stond alleen.
Geen trouwjurk. Geen glimlach. Alleen een donkere jas, haar haren strak naar achteren gebonden en een gezicht dat veel bleker was dan op de foto die nog steeds op mijn telefoon stond.
Ze zag mij.
Haar ogen werden groot.
“Althea.”
Ik bleef staan.
“Ga aan de kant.”
Ze schudde haar hoofd.
“Je begrijpt niet wat hier gebeurt.”
“Dat klopt. Daarom ben ik hier.”
“Je mag Richard niet opereren.”
“Dat beslis jij niet.”
Charlotte kwam dichterbij.
“Pieter heeft je nodig.”
Ik keek haar recht aan.
“Vijf dagen geleden had Pieter mij nodig als verloofde. Toen trouwde hij met jou.”
Ze slikte.
“Het is niet zo eenvoudig.”
“Voor mij wel.”
“Althea…”
“Waarom heb je me gezegd dat ik niet moest komen?”
Ze keek even naar de grond.
“Ik wilde voorkomen dat je iets zou ontdekken.”
Daar was het.
Niet een ontkenning.
Geen excuus.
Een bekentenis die nog net niet volledig was.
“Wat?”
Charlotte keek naar de verpleegkundige achter mij en verlaagde haar stem.
“Niet hier.”
“Dan zeg je het straks in aanwezigheid van Maarten.”
Ze pakte mijn arm.
Ik trok me onmiddellijk los.
“Raak me niet aan.”
Ze liet haar hand zakken.
“Als je nu naar Richard gaat, kan alles instorten.”
“Wat precies?”
Ze antwoordde niet.
Een deur verderop ging open en Pieter verscheen.
Hij zag mij.
Voor een seconde leek hij opgelucht.
Toen zag hij Charlotte naast me staan en veranderde zijn gezicht.
“Althea…”
Ik liep langs hem heen.
Hij greep mijn pols niet. Daar was hij slim genoeg voor. Hij bleef alleen achter me aan lopen.
“Wacht.”
Ik stopte.
“Niet nu.”
“Alsjeblieft.”
Ik draaide me om.
“Je hebt één minuut.”
Hij keek naar Charlotte.
“Ga weg.”
Charlotte keek hem aan.
“Pieter…”
“Ga.”
Ze liep langzaam weg.
Pieter kwam dichterbij.
“Mijn vader heeft geen tijd.”
“Dat weet ik.”
“Dan begrijp je waarom ik je gebeld heb.”
“Nee. Ik begrijp waarom je een chirurg belt. Ik begrijp niet waarom je mij pas belt nadat je vijf dagen getrouwd bent.”
Zijn gezicht vertrok.
“Ik wilde het je vertellen.”
“Wanneer?”
Hij antwoordde niet.
“Wanneer, Pieter?”
“Na de bruiloft.”
Ik lachte zacht, zonder enige vrolijkheid.
“Jullie waren al getrouwd.”
“Althea, luister…”
“Wie wist ervan?”
“Wat?”
“Dat jullie gingen trouwen.”
Hij zweeg.
Ik zag het antwoord in zijn ogen voordat hij het uitsprak.
“Mijn vader.”
Mijn adem stokte.
“Richard wist ervan?”
“Ja.”
“En hij accepteerde het?”
Pieter keek weg.
“Niet precies.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wat betekent dat?”
“Hij was tegen ons huwelijk.”
“Waarom?”
Pieter opende zijn mond, maar op datzelfde moment kwam Maarten de gang in.
“Althea.”
Zijn blik ging meteen naar Pieter.
“De bloeddruk van Richard daalt.”
Mijn professionele instinct nam het over.
“Hoe lang?”
“Minuten.”
“Operatiekamer?”
“Bijna gereed.”
Ik liep meteen achter hem aan.
Pieter volgde.
“Je zei dat je mijn vader zou redden.”
Ik keek niet om.
“Ik zei dat ik zou komen kijken of hij nog te redden is.”
In de operatievoorbereiding bekeek ik de scans. De dissectie was erger geworden. De bloedvaten naar de hersenen stonden onder druk. Elke minuut telde.
Maar toen Maarten het dossier naast de scanner legde, zag ik iets wat niet klopte.
De weigering van gisteravond.
Ik pakte het document.
De handtekening van Richard stond onderaan.
Ik bestudeerde hem enkele seconden.
“Dit is niet zijn handschrift.”
Maarten keek me aan.
“Dat dacht ik ook.”
Ik voelde de lucht uit mijn longen verdwijnen.
“Waarom zei je dat niet eerder?”
“Omdat ik geen bewijs had.”
Ik draaide het papier om.
Er zat een klein rood stempel op de achterkant.
Notarieel geregistreerd.
Mijn ogen vernauwden zich.
“Waarom zou een medische weigering notarieel geregistreerd zijn?”
Maarten schudde zijn hoofd.
“Dat is precies wat ik niet begrijp.”
Op dat moment kwam een verpleegkundige binnen.
“Dokter, er is iemand voor u.”
“Wie?”
Ze aarzelde.
“Een notaris.”
Ik keek naar Maarten.
“Naam?”
“Eva Meijer.”
Mijn maag trok samen.
Ik kende die naam.
Niet persoonlijk.
Maar ik had haar drie maanden eerder ontmoet.
Toen Richard mij had gevraagd een medisch document te beoordelen dat hij zei nodig te hebben voor een belangrijke familiebeslissing.
Ik had hem toen gevraagd waarom hij daarvoor een notaris nodig had.
Hij had alleen geantwoord:
“Voor het geval mijn zoon ooit ontdekt wat ik hem nooit verteld heb.”
Nu begreep ik eindelijk dat zijn woorden geen dramatische uitspraak waren geweest.
Ze waren een waarschuwing.
Ik liep naar de wachtkamer.
Eva stond daar met een bruine leren map tegen haar borst geklemd.
Ze zag mij en werd onmiddellijk bleek.
“Dokter Van Leeuwen.”
“Wat zit daarin?”
Ze keek naar de map.
“Een document dat Richard van Dijk mij verbood aan iemand te geven.”
“En waarom geeft u het nu aan mij?”
Eva slikte.
“Omdat Richard vannacht, vlak voordat hij werd geïntubeerd, zijn verbod heeft ingetrokken.”
Ik zette een stap naar haar toe.
“Wat staat erin?”
Ze opende de map.
Bovenaan stond de naam van Richard.
Daaronder stond één zin die mijn hele beeld van Pieter, Charlotte en mijn eigen verleden veranderde.
‘Als Althea dit leest, moet ze weten dat Pieter niet degene is die ze denkt dat hij is.’
