Charlotte stond in de deuropening alsof ze daar al minutenlang had gestaan. Haar gezicht was uitdrukkingsloos, maar haar handen trilden. Ik keek naar haar en dacht aan de onbekende vrouw aan de telefoon, aan haar waarschuwing en aan één zin die maar door mijn hoofd bleef gaan: de vrouw die morgen bij Richard aan zijn bed zal staan.
“Hoe lang sta je daar al?”
Charlotte antwoordde niet.
“Heb je mijn gesprek gehoord?”
Ze keek naar Richard, die met gesloten ogen in zijn bed lag.
“Genoeg.”
Ik liep naar haar toe.
“Wie is die vrouw?”
“Welke vrouw?”
“Doe dit niet.”
Charlotte slikte.
“Ik weet niet wie je bedoelt.”
“Ze zei dat ze erbij was in de haven.”
Charlotte werd bleek.
“Ze heeft je gebeld?”
“Ja.”
“Dan weten ze dat je hier bent.”
“Wie zijn ‘ze’?”
Ze keek naar de gang.
“Niet hier.”
“Je hebt dat eerder gezegd.”
“Althea, luister naar me. Als iemand weet dat Richard wakker is geworden, zijn we allemaal in gevaar.”
Ik voelde de woede opnieuw opkomen.
“Mijn moeder is verdwenen. Mijn vader heeft geheimen voor me gehad. Jouw familie heeft iets met dit alles te maken. Pieter trouwde met jou om mij te beschermen. Richard heeft documenten over mijn geboorte verborgen. En nu vertel jij me dat we gevaar lopen, zonder ook maar één keer de waarheid te zeggen.”
Charlotte keek me aan met tranen in haar ogen.
“Als ik je de waarheid vertel, verandert er niets meer.”
“Dat is geen antwoord.”
“Voor mij wel.”
Ik wilde langs haar heen lopen, maar ze pakte mijn arm.
“Wacht.”
Ik keek naar haar hand.
Ze liet onmiddellijk los.
“Ik heb de brief.”
Mijn hart sloeg hard.
“Van mijn moeder?”
Ze knikte.
“Waar?”
“Thuis.”
“Waarom?”
“Omdat Richard me vroeg hem te bewaren.”
“Waarom jij?”
“Omdat hij wist dat Pieter hem nooit zou kunnen lezen zonder zichzelf te vernietigen.”
Ik begreep er niets van.
“Wat staat erin?”
Charlotte keek naar Richard.
“Niet alles gaat over jou.”
“Dan vertel me wat wel over mij gaat.”
Ze haalde diep adem.
“Je moeder schreef dat jij en Pieter elkaar nooit mochten ontmoeten als jullie volwassen waren.”
Ik staarde haar aan.
“Waarom?”
“Omdat ze bang was dat jullie zouden ontdekken wat jullie families hadden gedaan.”
“Wat hebben ze gedaan?”
Charlotte antwoordde niet.
Ik voelde mijn geduld verdwijnen.
“Geef me de brief.”
“Ik heb hem niet bij me.”
“Dan gaan we hem halen.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Mijn huis wordt in de gaten gehouden.”
“Door wie?”
“Dat weet ik niet.”
“Je weet het wel.”
Ze keek me eindelijk recht aan.
“Door mensen die denken dat Richard nog steeds documenten bezit die hen kunnen vernietigen.”
Ik dacht aan de bruine map.
“Welke documenten?”
Charlotte keek naar de deur.
“De originele registratie.”
“Van mijn geboorte?”
Ze knikte.
“En van die van Pieter.”
Ik voelde een rilling door mijn lichaam gaan.
“Waarom zouden er twee versies bestaan?”
Charlotte fluisterde:
“Omdat jij niet bent opgegroeid als het kind dat op die eerste akte staat.”
Ik kon haar nauwelijks verstaan.
“Wat bedoel je?”
Ze begon te huilen.
“Je bent als baby verwisseld.”
Ik deed een stap achteruit.
“Nee.”
“Althea…”
“Nee.”
“Je ouders wisten het.”
“Mijn moeder zou dat nooit hebben gedaan.”
“Je moeder heeft je juist geprobeerd terug te brengen.”
Ik keek haar aan.
“Terug te brengen naar wie?”
Charlotte sloot haar ogen.
“Je biologische familie.”
De woorden kwamen binnen als een klap.
Ik dacht aan mijn moeder. Aan haar handen die altijd beschermend over mijn haren gingen. Aan haar stem wanneer ze me vertelde dat ik haar grootste geluk was. Geen moment van mijn jeugd voelde ineens nog veilig.
“Wie zijn mijn biologische ouders?”
Charlotte antwoordde niet.
“Wie?”
“Je moeder weet het.”
Mijn adem stokte.
“Mijn moeder leeft?”
Charlotte keek weg.
“Ik weet niet of ze nog leeft.”
“Maar je weet dat ze niet twaalf jaar geleden is gestorven.”
“Dat weet ik.”
Ik voelde mijn knieën zwak worden.
“Wie heeft haar laten verdwijnen?”
Charlotte fluisterde:
“Mijn vader.”
Ik keek haar aan.
“Jouw vader?”
Ze knikte.
“Hij ontdekte dat jouw moeder de documenten wilde openbaar maken. Richard hielp haar. Mijn vader liet haar volgen.”
“En mijn vader?”
“Hij probeerde jullie kinderen uit de stad te krijgen.”
“Maar waarom waren Pieter en ik samen?”
Charlotte keek naar Richard.
“Omdat Pieter jouw broer is.”
De kamer werd volkomen stil.
Ik hoorde alleen de monitor naast Richards bed.
Piep.
Piep.
Piep.
Ik keek naar Charlotte alsof ik haar gezicht voor het eerst zag.
“Wat zei je?”
“Pieter is je broer.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat kan niet.”
“Jullie zijn geen biologische broer en zus.”
Ik stopte met ademen.
“Wat dan?”
Charlotte keek naar de vloer.
“Jullie zijn halfbroer en halfzus.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Van dezelfde vader?”
Charlotte knikte.
“Jouw vader.”
Ik draaide me langzaam naar Richard.
Hij had zijn ogen geopend.
Hij keek naar mij.
En toen zei hij met een gebroken stem:
“Niet jouw vader.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Richard probeerde zijn hoofd te bewegen.
“Pieter…”
Hij hapte naar adem.
“Pieter is mijn zoon.”
Mijn hele lichaam verstijfde.
“Dan is mijn vader…”
Richard keek naar de deur.
“De man die iedereen dood waande.”
Op datzelfde moment klonk er buiten een harde klap.
Charlotte draaide zich om.
Een verpleegkundige rende voorbij.
Toen viel het licht op de gang uit.
In het donker hoorde ik een stem vlak achter me.
“Althea, niet bewegen.”
Het was Pieter.
Maar voordat ik hem kon antwoorden, voelde ik dat iemand een envelop in mijn hand duwde.
Charlotte fluisterde:
“De brief van je moeder.”
Toen gingen de noodlampen aan.
Charlotte was verdwenen.
