Ik keek naar de vertrektijden op het scherm boven de taxistandplaats, maar voor het eerst in mijn leven kon ik een beslissing die met een patiënt te maken had niet uitsluitend medisch benaderen. Mijn hoofd rekende automatisch. Tijd tot het vliegtuig. Tijd tot het Erasmus MC. Tijd tot de operatiekamer. Kans op overlijden zonder ingreep. Mogelijkheid van cannulatie, hypotherme circulatiestilstand, herstel van de aortawortel en de boog. Mijn handen wisten allang wat ze moesten doen. Mijn hart weigerde alleen nog te gehoorzamen.
“Dokter Van Leeuwen?”
Maartens stem trok me terug naar het gesprek.
“Ja.”
“Er is iets wat u moet weten. Richard heeft u vannacht meerdere keren genoemd.”
Ik verstijfde.
“Mij?”
“Hij vroeg naar u voordat hij geïntubeerd werd.”
Ik keek naar mijn koffer.
“Wat zei hij?”
Maarten aarzelde.
“Hij zei dat u degene was die hij wilde als het misging.”
Mijn keel werd droog. Richard en ik hadden elkaar jarenlang gekend. Niet als familie, maar als arts en patiënt. Hij had me ooit verteld dat hij mij vertrouwde omdat ik hem nooit valse hoop had gegeven. Zelfs toen zijn aneurysma groter werd, had ik hem rechtstreeks gezegd dat wachten gevaarlijk was.
En toch had hij gewacht.
Waarschijnlijk omdat Pieter hem had verteld dat er nog tijd was.
“Wie heeft besloten dat hij niet eerder geopereerd werd?”
Er viel een korte stilte.
“Dat moet ik u persoonlijk uitleggen.”
“Dat klinkt niet als een medisch antwoord.”
“Het is ook geen puur medisch antwoord.”
Ik voelde iets kouds door mijn maag trekken.
“Zeg het.”
Maarten ademde langzaam uit.
“Er was gisteren een gesprek over een operatie. Richard weigerde aanvankelijk.”
“Waarom?”
“Volgens het dossier wilde hij eerst wachten op een familielid.”
“Pieter?”
“Nee.”
Ik zei niets.
Maarten vervolgde zachter.
“Charlotte.”
Mijn vingers werden koud.
Charlotte.
Mijn beste vriendin.
De vrouw met wie Pieter vijf dagen geleden was getrouwd.
“Waarom wilde Richard op haar wachten?”
“Dat weten we niet.”
Ik keek naar de regen buiten de glazen gevel van Schiphol. Auto’s trokken lange strepen over het natte asfalt.
“Hoe laat is de volgende vlucht naar Rotterdam?”
“Althea…”
“Hoe laat?”
“U begrijpt dat u niet verplicht bent om—”
“Hoe laat?”
“Als u nu vertrekt, bent u ongeveer drie kwartier onderweg.”
Ik pakte mijn koffer.
“Zet de operatiekamer klaar.”
“Wat?”
“Als ik kom, wil ik geen tijd verliezen aan administratie.”
“Althea, je bent officieel niet zijn behandelend chirurg.”
“Dat weet ik.”
“En gezien uw relatie met de familie—”
“Mijn relatie met Pieter heeft niets te maken met de toestand van zijn vader.”
Ik verbrak de verbinding voordat mijn stem zou breken.
Ik had mijn eerste stap gezet.
Niet voor Pieter.
Voor Richard.
Maar terwijl ik richting de uitgang liep, kwam er een nieuw bericht binnen.
Niet van Pieter.
Van Charlotte.
Ik bleef staan.
Het bericht bestond uit slechts één zin.
“Je mag niet naar het Erasmus komen.”
Ik las het opnieuw.
Daarna nog een keer.
Mijn hart begon sneller te slaan.
Ik antwoordde niet.
Een tweede bericht verscheen.
“Als je Richard opereert, komt de waarheid over vrijdag naar buiten.”
Ik voelde hoe de wereld om me heen even stil leek te vallen.
Niet vanwege de dreiging.
Vanwege één woord.
Waarheid.
Ik draaide mijn telefoon om en belde Maarten opnieuw.
Hij nam vrijwel onmiddellijk op.
“Wat is er?”
“Is Charlotte momenteel in het ziekenhuis?”
“Ja.”
“Waar?”
“Op de afdeling cardiothoracale chirurgie.”
“En Pieter?”
“Bij zijn vader.”
“En wie heeft toestemming gegeven voor de operatie?”
“Richard zelf, toen hij nog aanspreekbaar was.”
Ik sloot mijn ogen.
“Wanneer was dat?”
“Gisteravond om 22.14 uur.”
“En waarom staat er in het dossier dat hij later heeft geweigerd?”
Maarten zweeg.
“Maarten.”
“Dat is precies het probleem.”
Mijn adem stokte.
“Wat bedoel je?”
“Zijn handtekening onder de weigering lijkt echt.”
“Lijkt?”
“De tijd waarop het document is ondertekend, klopt niet met zijn medische toestand.”
Ik keek naar mijn spiegelbeeld in het donkere raam.
Voor het eerst sinds ik de trouwfoto had gezien, voelde ik iets anders dan verdriet.
Woede.
Niet de wilde woede die schreeuwt.
De gevaarlijkere soort.
De woede die stil wordt.
“Stuur me het document.”
“Ik kan dat niet zomaar via—”
“Ik kom eraan.”
Ik hing op.
Op dat moment belde Pieter.
Ik liet hem overgaan.
Nog een keer.
Daarna verscheen een voicemail.
Ik drukte hem niet af.
Toen kwam er een bericht.
“Alsjeblieft, Althea. Niet voor mij. Voor papa.”
Ik staarde naar die woorden.
Vijf dagen geleden had ik gedacht dat mijn grootste pijn was dat Pieter met Charlotte was getrouwd.
Nu begon ik te vermoeden dat hun huwelijk slechts het oppervlak was van iets wat veel groter was.
Ik stopte mijn telefoon in mijn jaszak en liep naar buiten.
Een taxi remde voor me.
Ik stapte in.
“Erasmus MC.”
De chauffeur keek via zijn spiegel naar mijn gezicht.
“Haast?”
Ik keek naar de regen die over het raam liep.
“Ja.”
Maar terwijl de taxi wegreed, wist ik dat ik niet alleen naar het ziekenhuis ging om een man te redden.
Ik ging uitzoeken waarom een stervende patiënt een document had ondertekend op een moment waarop hij volgens zijn eigen medisch dossier nauwelijks nog bij bewustzijn kon zijn.
En ergens diep vanbinnen wist ik al dat de handtekening niet het enige was dat vervalst kon zijn.
