Ze lachte kort. ‘Jesse, ik krijg over ongeveer 5 maanden een baby. Ik móét vooruit lopen.’
Daarna vertelde ze dat ze bij haar ouders een kamer kan krijgen zolang dat nodig is. Ze had haar leidinggevende al gevraagd welke dagen na haar verlof mogelijk zijn. Ook had ze zich ingeschreven voor een paar huurwoningen buiten Rotterdam, omdat ze ons appartement alleen nooit kan betalen.
Ik werd daar boos om, wat totaal niet logisch was. Ik had haar letterlijk gezegd dat ze niet op mij moest rekenen. Toch voelde het alsof zij zonder mij een toekomst aan het bouwen was terwijl ik nog nadacht.
‘Je hebt dus eigenlijk al besloten dat wij uit elkaar zijn,’ zei ik.
‘Nee,’ zei ze. ‘Jij hebt besloten dat ik voor de zekerheid zonder jou moet kunnen.’
We zijn daarna samen naar huis gegaan. Ze bleef die nacht alsnog bij haar ouders.
De dag erna kreeg ik de definitieve mail uit Hamburg. Contract in de bijlage. Startdatum 3 november. Ik moest binnen 72 uur tekenen.
Mijn moeder vindt dat ik het traineeship kan aannemen en tegelijk een vader kan zijn, zolang ik ophoud met doen alsof betrokkenheid vanzelf ontstaat. Noor eist geen 50/50-regeling en wil evenmin dat ik uit schuldgevoel in Nederland blijf. Ze wil vooral weten waar ze rekening mee kan houden.
Zelfs mijn vader stuurde gisteren een bericht. Alleen: `Als je hem wilt kennen, begin dan niet pas wanneer het makkelijk wordt.`
Ik weet nog steeds niet of ik dat eerlijk advies vind van iemand die het zelf niet heeft gedaan.
Het contract uit Hamburg staat nu open op mijn laptop. Noor heeft gevraagd of ik zondag met haar ouders wil zitten om praktische afspraken te maken voor na de geboorte: geld, opvang, wonen en wat ik wel of niet ga doen. Ze wil er geen groot relatiegesprek van maken.
Ik heb gezegd dat ik kom.
Maar ik heb haar nog niet verteld dat ik het contract waarschijnlijk ook ga tekenen.
Bedankt dat je dit verhaal hebt gelezen. Als je het leuk vond, laat dan een reactie achter en geef de Facebookpagina een like. Daarmee steun je de auteur enorm 🙂
