Deel 1 — Vijf dagen
"Nadat de artsen me vertelden dat ik nog maar vijf dagen had, leunde mijn vrouw dicht naar mijn oor en fluisterde: 'Ik heb je al maandenlang stiekem ziek gemaakt. Zodra jij straks weg bent, is jouw €82 miljoen van mij en mijn minnaar.'"
"Je gaat eindelijk verdwijnen, Richard. Ik ben er zo klaar mee om te doen alsof ik van je hou."
Richard van der Veen opende zijn ogen nét ver genoeg om het gezicht van zijn vrouw te zien, die over zijn ziekenhuisbed boog.
Buiten beukte de zware regen tegen de hoge ramen van het Erasmus MC in Rotterdam. Binnen in de kamer tikte de hartmonitor een zwak, onregelmatig ritme.
Eerder die ochtend had de cardioloog op de gang met de verpleegkundige gesproken. Hij dacht dat Richard in een diepe slaap viel.
"Hij heeft vijf dagen. Misschien minder," had de arts gefluisterd. "De schade aan zijn hartweefsel is simpelweg te groot."
Richard was zesenvijftig jaar oud. Hij bezat een gigantische meubelfabriek in Eindhoven, een uitgestrekt landgoed in Wassenaar, twee luxe penthouses in de stad, en een bankrekening van ruim 82 miljoen euro.
Hij had ook een vrouw, Demi, die zestien jaar jonger was. Elegant, zorgzaam en ogenschijnlijk onvoorwaardelijk toegewijd.
Tenminste, dat had hij vier jaar lang geloofd.
Demi controleerde of de ziekenhuisdeur goed dicht zat. Toen draaide ze zich weer naar hem toe met een langzame, kille glimlach.
Het was niet de lieve, bezorgde blik die ze altijd opzette voor het medisch personeel. Deze blik was ijzig, triomfantelijk en compleet meedogenloos.
"Je fabriek, je panden, je aandelen... álles wordt van mij," mompelde ze, terwijl haar stem droop van het venijn. "Gerard en ik hebben al een droomhuis op Ibiza uitgezocht. Jij hebt je hele leven gewerkt als een hond, en wij gaan straks van elke laatste cent genieten."
Richard probeerde te praten, maar er ontsnapte alleen een droge, schorre ademhaling uit zijn keel.
"Niet te veel inspannen, lieverd," zei Demi zachtjes, terwijl ze nog dichterbij kwam. "Dat speciale hartmedicijn heeft zijn werk feilloos gedaan. In kleine druppels helpt het een zwak hart. In de verkeerde dosering maakt het je langzaam kapot. Weet je nog, die supplementen die ik je elke avond vol liefde kwam brengen? Je hebt nooit iets doorgehad, omdat je me veel te veel vertrouwde."
De toon van de hartmonitor versnelde lichtjes. Demi legde haar perfect gemanicuurde hand op zijn borst, alsof ze hem wilde troosten, terwijl ze genoot van zijn paniek.
"Rustig maar, schatje," fluisterde ze met een zacht lachje. "Ga nou niet weg voordat ik fatsoenlijk afscheid heb genomen."
Ze pakte haar make-upspiegeltje, werkte haar lippenstift bij, kuste hem theatraal op zijn voorhoofd en sprak haar laatste woorden.
"De uitvaart wordt kort en besloten," merkte ze koud op. "Het is absurd om goed geld te verspillen aan een kist, als ik ook een nieuwe Porsche kan bestellen."
Toen ze de kamer uitliep, staarde Richard naar het plafond. De tranen brandden in zijn ogen.
Hij huilde niet uit angst voor zijn einde.
Hij huilde omdat elke zachte aanraking, elke knuffel en elk liefdeswoord van de afgelopen vier jaar één groot, berekend toneelstuk was geweest.
Een paar minuten later kwam Bram de kamer zachtjes binnenlopen.
Bram was een vijfentwintigjarige verpleeghulp die altijd een stapje extra zette voor Richard, zonder dat er ooit om gevraagd werd. Er hingen donkere kringen onder de vermoeide ogen van de jonge jongen.
"Goedenavond, meneer Van der Veen," zei Bram zacht, terwijl hij de zware deken goed legde. "Kan ik wat vers water voor u inschenken?"
Richard herinnerde zich wat de verpleegkundigen op de gang over Bram hadden gezegd. De jongen draaide dubbele diensten in het ziekenhuis én laadde 's nachts vrachtwagens in. Zijn veertienjarige zusje, Sanne, had een levensgevaarlijke hartafwijking. Ze had dringend een gespecialiseerde operatie nodig.
Kosten: 2,4 miljoen euro.
Een onmogelijk bedrag voor hun familie.
"Kom eens dichterbij, Bram," fluisterde Richard schor, terwijl hij al zijn laatste krachten verzamelde. "Ik heb een voorstel voor je."
Bram fronste licht en keek oprecht bezorgd.
"Meneer Van der Veen, als dit over extra zorg gaat, help ik u met alle liefde gratis."
"Maar ik doe absoluut niets illegaals, meneer," voegde Bram er snel en duidelijk aan toe.
"Dat is exact de reden waarom ik jou kies," zei Richard.
Zijn stem klonk ineens krachtiger door pure wilskracht.
"Bel onmiddellijk mijn advocaat. Morgenochtend verander ik mijn testament."
Bram dacht dat de stervende man ijlde. Totdat Richard met een trillende duim zijn smartphone ontgrendelde en hem zijn bankrekeningen, eigendomsaktes en aandelenportefeuilles liet zien.
"Ik laat álles aan jou na," zei Richard strak. "In ruil daarvoor red jij het leven van je zusje. En de rest gebruik je om iets goeds te doen in deze wereld. Mijn vrouw heeft mijn leven opzettelijk verwoest. Als mijn fortuin in haar handen valt, wint het kwaad."
Bram deed een stap achteruit, compleet overdonderd.
"Meneer Van der Veen, ik ken u niet eens."
"Ik weet genoeg over jou," antwoordde Richard bloedserieus. "Jij werkt zestien uur per dag, sjouwt met afval en wasgoed om de medicijnen van je zusje te betalen. Terwijl mijn vrouw me stiekem ziek maakte om een villa aan de kust te kunnen kopen. Zeg jij het maar: wie van jullie verdient het om mijn levenswerk voort te zetten?"
Bram stond secondenlang aan de grond genageld, terwijl de zwaarte van die keuze tot hem doordrong. Uiteindelijk pakte hij zijn telefoon en belde het nummer.
De volgende ochtend om stipt tien uur stapte een man in een witte jas de kamer binnen. Hij deed zich voor als een medisch specialist. In zijn leren koffer zat een notariële akte, een digitale videorecorder én het juridische document dat de plannen van Demi volledig in de as zou leggen.
Richard pakte de pen met een trillende hand vast.
Terwijl zijn vrouw in een chique hotel in het centrum aan een mimosa nipte om zijn naderende einde te vieren, tekende Richard een document dat zij en haar minnaar nóóit hadden zien aankomen.
De man in de witte jas sloot de deur.
Pas toen trok hij zijn mondkapje iets omlaag.
"Richard," zei hij zacht. "Ik had gehoopt je nooit zo te zien."
Mr. Alexander Vos was al bijna dertig jaar Richards advocaat. Een tengere man met spierwit haar, een bril met dun montuur en een stem die zelfs in paniek klonk alsof hij een contractclausule voorlas.
Naast hem stond een echte arts, dokter Noor Bakker, gespecialiseerd in complexe vergiftigingsbeelden en cardiologische schade. Zij was door Alexander uit bed gebeld, vervolgens door het ziekenhuis officieel toegevoegd als consulterend specialist, en stond nu met een tablet naast Richards bed.
Bram bleef bij de deur staan.
Hij zag eruit alsof hij elk moment kon overgeven.
"Ik heb gedaan wat u vroeg," fluisterde hij. "Maar ik weet niet of dit goed is."
Richard keek hem aan.
"Dat is waarom jij blijft."
Alexander zette de koffer op het kleine tafeltje naast het bed.
"Voordat er ook maar één handtekening wordt gezet," zei hij, "moet ik formeel vastleggen dat Richard wilsbekwaam is, dat er geen ongeoorloofde druk is, en dat Bram geen enkel verzoek tot begunstiging heeft gedaan."
Bram knikte snel.
"Ja. Alstublieft. Leg dat vast. Ik wil niet dat iemand denkt dat ik—"
"Precies," zei Alexander. "Daarom doen we dit zorgvuldig."
De videorecorder werd aangezet.
Dokter Noor stelde Richard vragen.
Zijn naam.
De datum.
Waar hij was.
Wie zijn huidige echtgenote was.
Wat zijn vermogen ongeveer omvatte.
Waarom hij zijn testament wilde wijzigen.
Richard antwoordde langzaam, schor, met pauzes waarin zijn hartmonitor de kamer vulde.
Maar zijn antwoorden waren helder.
Afschuwelijk helder.
"Mijn vrouw Demi heeft zojuist bekend dat zij mij maandenlang heimelijk ziek heeft gemaakt. Zij wil mijn vermogen erven en met haar minnaar Gerard gebruiken. Ik wil voorkomen dat zij voordeel haalt uit mijn dood. Ik wil mijn vermogen nalaten aan Bram Verhoeven, onder toezicht van Alexander Vos, met als eerste verplichting dat de operatie van Brams zus Sanne onmiddellijk wordt betaald. Daarna wil ik dat mijn vermogen wordt beheerd in een stichting voor mensen die geen toegang hebben tot dure zorg."
Alexander keek hem streng aan.
"Richard, ik ga dit niet precies zo doen."
Richard probeerde zijn hoofd op te tillen.
"Wat?"
"Als ik alles rechtstreeks aan Bram nalaat, zullen Demi en Gerard hem kapotprocederen. Ze zullen beweren dat hij een stervende man heeft gemanipuleerd. Ze zullen zijn zusje gebruiken als bewijs van motief. Dat kunnen we niet riskeren."
Bram werd lijkbleek.
"Dat wil ik niet."
"Daarom," zei Alexander, "maken we het juridisch sterker."
Hij schoof de akte dichterbij.
"Je stelt Bram aan als primair begunstigde van een onmiddellijke medische voorziening voor zijn zus en als levenslange beschermde begunstigde. Maar het grootste deel van het vermogen gaat naar een nieuw op te richten stichting: Stichting Vijf Dagen. Bram wordt niet eigenaar van alles. Hij wordt mede-toezichthouder, samen met drie onafhankelijke bestuurders. De fabriek komt onder tijdelijk bewind. Demi wordt uitgesloten wegens ernstige verdenking van opzettelijke benadeling en levensbedreigend handelen. Als die verdenking strafrechtelijk wordt bevestigd, vervalt elk resterend huwelijksrecht dat contractueel kan worden aangevochten."
Richard ademde zwaar.
"Ik zei dat ik hem alles zou geven."
"En ik zeg je dat je hem dan misschien ook jouw oorlog geeft," antwoordde Alexander. "Bram heeft geen miljoenen nodig om goed te blijven. Hij heeft bescherming nodig tegen jouw vijanden."
Bram keek naar de vloer.
Toen zei hij zacht:
"Mijn zus moet leven. De rest hoeft niet van mij te zijn."
Richard keek naar hem.
Daar, in die eenvoudige zin, lag precies waarom hij Bram had gekozen.
Niet omdat Bram rijk wilde worden.
Omdat hij dat niet wilde.
Richard knikte langzaam.
"Doe het."
Alexander wees naar de camera.
"Bevestig dat hardop."
Richard keek in de lens.
"Ik bevestig dat ik mijn testament wijzig uit vrije wil. Demi van der Veen wordt onterfd voor zover de wet dat toestaat en iedere uitkering aan haar wordt aangevochten. Mijn vermogen gaat naar Stichting Vijf Dagen, met onmiddellijke medische voorziening voor Sanne Verhoeven en een beschermde positie voor Bram Verhoeven. Mijn advocaat Alexander Vos voert mijn laatste instructies uit."
Hij pauzeerde.
Zijn ogen werden hard.
"En Demi mag niet weten dat ze al verloren heeft voordat ik dood ben."
