Moeder Caridad opende de kantoordeur en stapte de gang in, waar de zwakke echo van kinderstemmen uit de keuken klonk.
Esperanza stond helemaal achteraan en hield Miguel vast. Haar glimlach verdween toen ze de sleutel in de hand van Moeder Caridad zag.
‘Mam?’ vroeg hij.
Moeder Caridad keek naar de baby, Tomás, die achter haar rok verborgen zat.
Toen besefte hij dat de beslissing al genomen was.
Hij kon Esperanza niet langer beschermen tegen de waarheid en liet de leugens zich verder verspreiden.
‘Kom met me mee, mijn kind,’ zei hij zachtjes. ‘We moeten iets openen voordat we naar het avondgebed gaan.’
DEEL 3
De kapel was vrijwel leeg toen Moeder Caridad Esperanza door het middenpad leidde, de kinderen vlak achter haar aan.
Dokter Paloma liep een paar stappen weg, gadegeslagen door verpleegster Inés, van wie het gezicht volledig verdwenen was.
Niemand sprak, want tegenover de beelden en hangende lampen zou elke gewone zin onwaar lijken.
Esperanza legde een hand op Miguels rug en de andere op Tomás’ schouder, alsof de kinderen aan het verdwijnen waren.
‘Mam,’ fluisterde hij, ‘waarom gaan we naar de crypte?’
