Dit kwam doordat hij het kleinere, lichtere verhaal toch wilde behouden.
Dr. Paloma vervolgde haar verhaal.
“Maar een zwangerschap verloopt niet altijd zoals we ons hadden voorgesteld.”
Moeder Caridad greep de achterkant van de stoel vast.
Het kantoor leek groter te worden, de muren leken zich terug te trekken, maar de dokter bleef opvallend duidelijk aanwezig.
‘Nee,’ fluisterde hij. ‘Geen enkele vrouw zou daarmee instemmen.’
Dokter Paloma gaf geen antwoord.
Deze stilte was erger dan ontkenning.
De kalme glimlach van Moeder Caridad Esperanza, haar zachte stem en woorden werden elk jaar met dezelfde bijzondere schittering herhaald.
“Ik ben clean. Dat weet je toch?”
Plotseling klonken deze woorden niet meer heilig.
Ze leken goed opgeleid.
Beschermd.
Het stortte zo zachtjes neer dat niemand de krak hoorde.
‘Weet je dat?’ vroeg moeder Caridad.
Dokter Paloma klemde haar vingers steviger om haar handschoenen.
“Hij geloofde wat hij moest geloven.”
