Het geluid vulde de kamer, alsof het me herinnerde aan de prijs van de stilte.
‘Vertel me wat je hem hebt aangedaan,’ zei Moeder Caridad.
Het gezicht van dokter Paloma vertrok, maar niet van schuldgevoel. Van uitputting.
“Je denkt dat ik hem pijn heb gedaan.”
“Ik denk dat er iets buiten mijn huis is gebeurd terwijl ik twee huizen verderop aan het bidden was.”
De dokter keek naar het raam, waar stof langzaam in het licht bewoog.
“Je hebt geen idee waar mensen artsen om vragen als hun geloof geen antwoord biedt.”
Moeder Caridad keek hem aan, niet in staat te begrijpen of hij een bekentenis aflegde of zich verdedigde.
“Spreek eerlijk.”
Dokter Paloma verlaagde haar stem.
“Niemand in dit klooster heeft ooit Esperanza aangeraakt. Dat is echt waar.”
Voor een vreselijk moment voelde Moeder Cardidad opluchting.
Hij haatte zichzelf ervoor.
Omdat de waarheid geen verlichting bracht.
