Hij opende een lade, haalde er wat medische tape uit en legde die op de tafel tussen hen in.
Dokter Paloma keek hem minder dan een seconde aan.
Dat was genoeg.
Niets verrassends.
Herkenning.
Moeder Caridad voelde iets langzaam in haar wegzinken, als een steen die in diep water wordt gegooid.
‘Nadat verpleegster Esperanza mijn kantoor had verlaten,’ zei hij, ‘ruik je naar apparatuur.’
Dr. Paloma trok haar handschoenen uit en vouwde ze vinger voor vinger, onnodig zorgvuldig.
“Medische tape is geen misdaad, mam.”
‘Nee,’ zei Moeder Caridad. ‘Maar een onmogelijke zwangerschap is geen wonder alleen omdat we het niet zo durven te noemen.’
Toen sloeg de dokter zijn ogen op.
Aanvankelijk hadden ze iets stugs.
“Je moet voorzichtig zijn met zulke woorden.”
Moeder Caridad hoorde de dreiging en ook hoe kalm die aan haar werd geuit.
Buiten in de keuken viel een lepel en een baby begon te huilen.
